God艂o Japonii
Czas w Tokio :

日本 WWW.JAPONIA.XMC.PL

馃嚡馃嚨 Kraj Kwitn膮cej Wi艣ni Bogaty Przewodnik Po Japonii

本 Japonia Charakterystyka

Japonia to kraj kilku tysi臋cy wysp i wysepek ci膮gn膮cych si臋 wzd艂u偶 wschodnich wybrze偶y Azji. Najwi臋ksze wyspy to Hokkaid艒, Honsh奴 (g艂贸wna wyspa), Ky奴sh奴 oraz Shikoku. Na Japoni臋 sk艂ada si臋 tak偶e oko艂o 3000 ma艂ych wysepek. Najwy偶szy szczyt Japonii to g贸ra Fuji, wznosz膮ca si臋 na wysoko艣膰 3776 m n.p.m., natomiast najni偶szy to depresja Hachiro-gata (4 m p.p.m.). Oko艂o 73% powierzchni Japonii to g贸ry. Du偶a cz臋艣膰 wzniesie艅 wykorzystywana jest pod uprawy. Japonia znajduje si臋 w obszarze aktywnym sejsmicznie. Cz臋ste, niewielkie trz臋sienia ziemi oraz sporadyczna aktywno艣膰 wulkaniczna jest odczuwana na wszystkich wyspach. Zdarzaj膮 si臋 tak偶e pot臋偶ne trz臋sienia ziemi, kt贸re w po艂膮czeniu z wyst臋puj膮cymi po nich falami tsunami powoduj膮 znaczne zniszczenia. Ostatnie wi臋ksze trz臋sienia zanotowano w 2004 r. oraz w 1995.

Japonia s艂ynie ze swoich niezliczonych w贸d termalnych (onsen). Zbiorniki wodne s膮 bardzo wa偶n膮 cz臋艣ci膮 krajobrazu Japonii: s膮 tu przepi臋kne g贸rskie jeziora, Morze Japo艅skie na zachodzie i Pacyfik na wschodzie. Rzeki Japonii s膮 kr贸tkie, rwace, nie nadaj膮 si臋 do 偶eglugi , lecz mo偶na na nich budowa膰 elektrownie wodne co jest bardzo korzystne dla gospodarki kraju. Archipelag Japo艅ski le偶y na szlaku tropikalnych burz, zwanych tajfunami, kt贸re najcz臋艣ciej zdarzaj膮 si臋 pod koniec lata lub wczesn膮 jesieni膮. Tajfuny mog膮 powodowa膰 powodzie, osuni臋cia gruntu, niszczy膰 zbiory i domy.

Klimat w Japonii

Archipelag japo艅ski rozci膮ga si臋 艂ukiem od 20掳25\\” do 45掳33\\” szeroko艣ci geograficznej p贸艂nocnej. Japonia le偶y w p贸艂nocnowschodniej strefie wyst臋powania monsun贸w, kt贸re docieraj膮 tu z Korei, Chin i Indii. Temperatura na p贸艂nocy wynosi latem ok. 20掳C, natomiast zimy s膮 bardzo 艣nie偶ne i mro藕ne, a temperatury spadaj膮 do ok. -40掳C. Po艂udnie kraju jest du偶o cieplejsze ok. 30掳C w lecie i ok. 15掳C w zimie. W Japonii s膮 cztery pory roku. Wilgotne i gor膮ce lato rozpoczyna si臋 w po艂owie lipca. Bezpo艣rednio poprzedza je pora deszczowa, kt贸ra trwa oko艂o jednego miesi膮ca i nie wyst臋puje jedynie na wyspie Hokkaido, po艂o偶onej najbardziej na p贸艂noc kraju. Pora zimowa w Japonii jest zr贸偶nicowana w poszczeg贸lnych cz臋艣ciach kraju. Na obszarach po艂o偶onych od strony Pacyfiku wyst臋puje wiele s艂onecznych i ciep艂ych dni. Za to na Hokkaido zimy s膮 bardzo mro藕ne. W g贸rach zim膮 jest bardzo du偶o 艣niegu. Obfito艣膰 艣niegu pozwala na uprawianie sport贸w zimowych. Wiosna i jesie艅 w Japonii s膮 najpi臋kniejszymi i najbardziej kolorowymi porami roku (wiosn膮 jest r贸偶owo od kwitn膮cych wi艣ni, a jesieni膮 kraj pokrywaj膮 czerwono-brunatne li艣cie klon贸w). Jesie艅 przynosi ze sob膮 tajfuny charakteryzuj膮ce si臋 ulewnymi deszczami oraz porywistymi wiatrami. Tokio po艂o偶one jest na tej samej szeroko艣ci co Ateny i Los Angeles. Zimy w stolicy Japonii s膮 艂agodne o niskiej wilgotno艣ci powietrza i rzadkich opadach 艣niegu, lata s膮 gor膮ce i bardzo wilgotne. Zr贸偶nicowany klimat, obfituj膮cy w deszcze sprzyja wyst臋powaniu du偶ych obszar贸w le艣nych oraz bogatej ro艣linno艣ci na terenie ca艂ego kraju.

Japonia jest krajem plasuj膮cym si臋 w czo艂贸wce pa艅stw wysoko rozwini臋tych gospodarczo, osi膮gaj膮cym warto艣膰 produktu krajowego brutto drug膮 pod wzgl臋dem wielko艣ci w 艣wiecie. Od 1986 roku Japonia posiada najwy偶szy wska藕nik produktu narodowego brutto na jednego mieszka艅ca. Oko艂o 90% Japo艅czyk贸w uwa偶a si臋 za przedstawicieli klasy 艣redniej, a japo艅scy pracownicy nale偶膮 do najlepiej op艂acanych na 艣wiecie. Japo艅ska gospodarka znajduje si臋 na etapie zaawansowanej industrializacji, dzia艂aj膮cej w warunkach masowego przep艂ywu informacji i wysoko rozwini臋tej sieci transportu. Du偶y udzia艂 w produkcie narodowym brutto stanowi sektor produkcji i us艂ug takich jak transport, handel hurtowy i detaliczny oraz bankowo艣膰. Najwi臋kszy udzia艂 w produkcji krajowej ma przemys艂 samochodowy, przemys艂 elektryczny i elektroniczny, w kt贸rych s膮 stosowane najnowsze technologie produkcji. Kraj posiada bardzo niewielkie, cho膰 zr贸偶nicowane z艂o偶a surowc贸w naturalnych. Istotne z punktu widzenia gospodarki narodowej s膮 z艂o偶a rud cynku, o艂owiu oraz miedzi. Ze wzgl臋du na trudne warunki wydobycia i zwi膮zane z tym wysokie koszty ogranicza si臋 wydobycie w臋gla kamiennego.

Czytaj Wi臋cej »

本 Gospodarka Japonii

Japonia jest krajem niezwykle bogatym i z艂o偶onym. Poci膮ga swoj膮 tajemniczo艣ci膮, niezwyk艂o艣ci膮. Na ca艂ym 艣wiecie znane s膮 takie japo艅skie s艂owa jak: samuraj, judo, karate, aikido, sumo, kimono, gejsza, sake (wino z ry偶u), sensei (mistrz, nauczyciel), sushi (ry偶 z surow膮 ryb膮), kabuki (styl teatralny), haiku (siedemnastosylabowe wiersze), origami (sztuka sk艂adania papieru), ikebana (sztuka uk艂adania kwiat贸w), zaibatsu (przedwojenne monopole), karoshi (艣mier膰 z przepracowania), kaizen (proces sta艂ej poprawy jako艣ci), Shinkansen (superszybki poci膮g).

Gospodarka i Przemys艂 Japonii

Dlaczego Japonia sta艂a si臋 pot臋g膮 gospodarcz膮 艣wiata? Odpowiedzi nie nale偶y szuka膰 wy艂膮cznie w tradycyjnych teoriach ekonomicznych. Koniecznie nale偶y pozna膰 r贸wnie偶 kultur臋 kraju oraz mentalno艣膰 jego spo艂ecze艅stwa. Dopiero wtedy mo偶liwe b臋dzie wiarygodne wypowiadanie si臋 o japo艅skim fenomenie gospodarczym. Dlatego staramy si臋 g艂臋boko, obiektywnie i mo偶liwie wszechstronnie pozna膰 kultur臋 i gospodark臋 Japonii, kraju jak偶e odmiennego od Polski. Jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych Kraj Wschodz膮cego S艂o艅ca jest j臋zyk. Jest on do艣膰 trudny dla Europejczyk贸w i nawet sami Japo艅czycy ucz膮 si臋 go przez 12 lat. Do艣膰 艂atwa jest jeszcze nauka alfabet贸w hiragany i katakany, kt贸re maj膮 po 46 liter. Jednak偶e poznanie prawie dw贸ch tysi臋cy znak贸w kanji jest ju偶 nieco trudniejsze. Japo艅ski z jednej strony jest j臋zykiem mniej precyzyjnym od j臋zyk贸w europejskich, s艂owo aoi mo偶e oznacza膰 zar贸wno niebieski, zielony jak i blady. Z drugiej jednak strony przy niekt贸rych okre艣leniach jest niezwykle precyzyjny. Dotyczy to g艂贸wnie okre艣le艅 r贸偶nego rodzaju d藕wi臋k贸w, np. innymi wyrazami opisuje si臋 odg艂osy deszczu w r贸偶nych miejscach. Niezwyk艂a jest sztuka kulinarna. Kuchnia japo艅ska, kt贸ra jest bardzo zdrowa, opiera si臋 g艂贸wnie na ry偶u i rybach. Znanymi potrawami s膮 sushi, tempura, yakitori, sukiyaki. Jada si臋 je oczywi艣cie pa艂eczkami popijaj膮c zielon膮 herbat膮. Uczt膮 wy艂膮cznie dla smakoszy (i ryzykant贸w) jest spo偶ywanie ryby fugu. Nieumiej臋tne jej przyrz膮dzanie przez kucharza mo偶e spowodowa膰 nawet 艣mier膰. Sztuka sk艂adania papieru, czyli origami, znana jest w Polsce od wielu lat. Znane s膮 r贸wnie偶 przedstawienia teatru kabuki, w kt贸rym wszystkie role grane s膮 przez m臋偶czyzn. Wa偶nym elementem kultury japo艅skiej jest r贸wnie偶 muzyka. Kraj Kwitn膮cej Wi艣ni posiada w艂asne, oryginalne tradycyjne style muzyczne. Najs艂ynniejszym utworem jest sakura-sakura. Japo艅scy piani艣ci znani s膮 na ca艂ym 艣wiecie. Cz臋sto przyje偶d偶aj膮 do ojczyzny Chopina – jednego z najbardziej znanych tam Polak贸w. Innymi elementami kultury Japonii s膮 s艂ynne drzeworyty ukiyoe oraz pos膮gi buddyjskie. G艂贸wnymi religiami kraju s膮 buddyzm i shintoizm. Atrakcyjne s膮 liczne festiwale, kt贸rym towarzysz膮 pokazy sztucznych ogni. Japonia to kraj po艂o偶ony na prawie 3900 wyspach. Najwi臋ksze z nich to Hokka-ido, Honsiu, Sikoku, Kiusiu oraz tropikalna Okinawa. Wyspy te uk艂adaj膮 si臋 w ci膮g mierz膮cy prawie cztery tysi膮ce kilometr贸w.

Pokryte s膮 one ogromn膮 ilo艣ci膮 g贸r, zajmuj膮cych prawie 70% powierzchni kraju. Najs艂ynniejsz膮 z nich jest g贸ra Fuji (3776 m n.p.m.), nazywana przez Japo艅czyk贸w Fuji-san. Japonia znana jest r贸wnie偶 z 67 wulkan贸w. W艂a艣nie one oraz liczne trz臋sienia ziemi s膮 sta艂ym za-gro偶eniem dla mieszka艅c贸w kraju. W Japonii 偶yje ponad 124 miliony ludzi. G臋sto艣膰 zaludnienia wynosi statystycznie 332 os./km2. W rzeczywisto艣ci, z powodu silnej g贸rzysto艣ci kraju, liczba ta jest znacznie wi臋ksza. Ponad 80% ludno艣ci mieszka wi臋c w miastach, za艣 same Tokio zamieszkuje 12 milion贸w ludzi. Dlatego ziemia jest tam bardzo cenna. Nie ka偶dy mo偶e sobie pozwoli膰 na posiadanie gara偶u, co dla nas Europejczyk贸w jest niewyobra偶alne. Nie wszyscy mog膮 r贸wnie偶 zosta膰 cz艂onkami klub贸w golfowych. Poprzez wysokie op艂aty cz艂onkowskie (wynosz膮ce nawet do 100 tys. dolar贸w!) staj膮 si臋 bardzo elitarne.

W ostatnich dziesi臋cioleciach japo艅ska gospodarka prze偶y艂a bardzo gwa艂towny rozkwit. Baza przemys艂owa Japonii przesz艂a od przemys艂u lekkiego do ci臋偶kiego, chemicznego i elektronicznego, kt贸re razem stanowi膮 dwie trzecie og贸lnego eksportu rocznego Japonii. Japonia jest jednym z czo艂owych producent贸w elektrycznych i elektronicznych produkt贸w, stali oraz samochod贸w. Bardzo wa偶ny dla japo艅skiej ekonomii jest handel zagraniczny. Wewn臋trzny rynek nie jest w stanie absorbowa膰 wszystkich d贸br produkowanych przez przemys艂, dlatego od wielu lat posiada znaczn膮 nadwy偶k臋 eksportu nad importem. Japonia handluje prawie ze wszystkimi krajami 艣wiata. Jedna trzecia eksportu trafia do Stan贸w Zjednoczonych. Tak偶e ok. 30% Japonia eksportuje do kraj贸w azjatyckich. S膮 to g艂贸wnie: Hongkong, Singapur, Korea P艂d., Tajwan, Chiny, Indonezja.

Du偶y wp艂yw na rozw贸j Japonii ma jej zaludnienie oraz niski odsetek ziemi uprawnej. Gospodarka rolna kraju stoi na bardzo wysokim poziomie. Pomimo ograniczonego area艂u ziem uprawnych, kraj w 75% jest samowystarczalny 偶ywno艣ciowo. Korzystny klimat pozwala na uzyskanie dw贸ch zbior贸w w ci膮gu roku. Do najwa偶niejszych ro艣lin uprawnych nale偶y ry偶, pszenica, j臋czmie艅 oraz owoce, jarzyny i ziemniaki. Gospodarka hodowlana, ograniczona niewielkimi obszarami 艂膮k i pastwisk, ma zdecydowanie drugorz臋dne znaczenie. Niedob贸r bia艂ka zwierz臋cego r贸wnowa偶y w Japonii bardzo dobrze rozwini臋te rybo艂贸wstwo, kt贸re w znacznej mierze uzupe艂nia bilans 偶ywno艣ciowy kraju. Najwi臋ksze porty rybackie znajduj膮 si臋 w Hakodate i Shimonoseki. Problemem jest r贸wnie偶 niedostatek bogactw naturalnych, kt贸re stanowi膮 ok. 25% warto艣ci ca艂ego importu Japonii. Kraj posiada bardzo niewielkie, cho膰 zr贸偶nicowane z艂o偶a surowc贸w naturalnych. Istotne z punktu widzenia gospodarki narodowej s膮 z艂o偶a rud cynku, o艂owiu oraz miedzi. Ze wzgl臋du na trudne warunki wydobycia i zwi膮zane z tym wysokie koszty ogranicza si臋 wydobycie w臋gla kamiennego. Mimo tych przeszk贸d, gospodarka japo艅ska znacznie si臋 rozwin臋艂a po II wojnie 艣wiatowej. Obecnie 3/4 eksportu Japonii stanowi膮 nowoczesne maszyny i urz膮dzenia. Do towar贸w tych nale偶膮 przede wszystkim samochody.

Znacznie rozwini臋te s膮 r贸wnie偶 inne ga艂臋zie przemys艂u: robotyka i elektronika. Dum膮 kraju jest superekspres – Shinkansen, osi膮gaj膮cy pr臋dko艣膰 do 270 km/h. Japo艅ski przemys艂 przetw贸rczy zalicza si臋 do najnowocze艣niejszych i najbardziej wydajnych na 艣wiecie. Pod wzgl臋dem potencja艂u gospodarczego Japonia zajmuje drug膮 pozycj臋 za Stanami Zjednoczonymi. W 1993 w艣r贸d 25 najwi臋kszych przedsi臋biorstw przemys艂owych 艣wiata 6 pochodzi艂o z Japonii. By艂y to koncerny Toyota, Nissan, Honda (samochodowe), Hitachi (elektroniczny), Matsushita, Toshiba (elektryczne). Ich 艂膮czne obroty w 1993 wynios艂y 365 mld USD. Niezwykle silnie rozwin膮艂 si臋 japo艅ski przemys艂 hutnictwa stali, produkuj膮cy w 1992-98 132 mln t stali surowej, b臋d膮cy podstaw膮 przemys艂u stoczniowego i samochodowego. G艂贸wnymi o艣rodkami hutniczymi s膮 miasta: Jawata, Amagasaki, Nagoja, Kobe, Kawasaki. Japo艅ski przemys艂 okr臋towy od wielu lat zajmuje przoduj膮c膮 w 艣wiecie pozycj臋, pomimo wyra藕nie rysuj膮cego si臋 trendu spadkowego w tej bran偶y. Przemys艂 stoczniowy skoncentrowa艂 si臋 w regionie miast: Nagasaki, Sasebo, Nagasu, Osaka, Jokohama, Jokosuka. Japo艅ski przemys艂 samochodowy, kt贸ry w 1992 wyprodukowa艂 9374 tys. samochod贸w osobowych oraz 3106 samochod贸w ci臋偶arowych i autobus贸w, zajmowa艂 zdecydowanie pierwsze miejsce w 艣wiecie. Najwa偶niejsze o艣rodki przemys艂u samochodowego znajduj膮 si臋 w miastach Toyota, Hiroszima, Szizuoka, Nagoja, Jokosuka, Oppana.nJaponia przoduje w dziedzinie produkcji obrabiarek i robot贸w przemys艂owych. Szczeg贸ln膮 renom膮 cieszy si臋 przemys艂 elektroniczny, optyczny i mechaniki precyzyjnej.

Ponad po艂owa komputer贸w produkowanych na 艣wiecie pochodzi z Japonii. Zas艂u偶one uznanie, ze wzgl臋du na sw膮 wysok膮 jako艣膰, zdoby艂y japo艅skie aparaty fotograficzne, zegarki, lornetki, maszyny do szycia. W Japonii produkuje si臋 szereg urz膮dze艅 przemys艂owych powszechnego u偶ytku, m.in.: telewizory, radia, pralki, lod贸wki. Niezwykle dobrze rozwin臋艂y si臋 zak艂ady bran偶y chemicznej, g艂贸wnie przemys艂 petrochemiczny i produkcja nawoz贸w sztucznych. Waga przemys艂u w艂贸kienniczego w gospodarce narodowej kraju w ci膮gu ostatnich dziesi臋cioleci relatywnie zmala艂a, cho膰 Japonia pozostaje nadal znacz膮cym eksporterem wyrob贸w w艂贸kienniczych. Charakterystyczn膮 cech膮 przemys艂u japo艅skiego jest koncentracja jego najwa偶niejszych o艣rodk贸w wzd艂u偶 wybrze偶a i wok贸艂 najwi臋kszych o艣rodk贸w miejskich. Znaczna cz臋艣膰 japo艅skiego potencja艂u przemys艂owego skupi艂a si臋 w 4 rejonach: Tokio-Jokohama, Osaka-Kobe, Nagoja i na p贸艂nocy wyspy Kiusiu. Do najwi臋kszych partner贸w handlowych kraju nale偶膮: Stany Zjednoczone, Chiny, Tajwan, Indonezja, Hongkong, Korea Po艂udniowa, Niemcy. Obroty z zagranic膮 w 1992 wynosi艂y: import – 240 600 mln USD, eksport – 360 900 mln USD. Doch贸d narodowy w 1992 wynosi艂 28 190 USD na 1 mieszka艅ca. 艢rednia stopa inflacji w latach 1980-1992: 1,5%.n2. Japo艅ski model gospodarki. Charakteryzuje si臋 on wi臋kszym, w por贸wnaniu z Zachodem, nat臋偶eniem regulacji w gospodarce oraz bliskimi, wsp贸艂zale偶nymi relacjami pomi臋dzy instytucjami finansowymi a korporacjami przemys艂owymi. Podejmowanie najwa偶niejszych dla kraju decyzji zale偶y od tzw. „偶elaznego tr贸jk膮ta”: partii rz膮dz膮cej, administracji i sektora prywatnego.

Przedsi臋biorstwa anga偶uj膮 si臋 w dzia艂alno艣膰 na rzecz spo艂ecze艅stwa (np. life-time employment). D膮偶enie do „wsp贸艂-odczuwania” i poczucia egalitaryzmu zaowocowa艂o stworzeniem ostro progresywnego systemu podatkowego i polityk膮 standaryzacji wykszta艂cenia. W sektorze biznesowym bierze g贸r臋 „instynkt stadny” (yokonarabi). Zdaniem S. Fukukawy, w dobie globalizacji i kryzysu w Japonii, japo艅ski model gospodarki nadal posiada swe zalety. Mimo, 偶e uniformizacja spo艂ecze艅stwa zniech臋ci艂a ludzi do rozwijania nowych dziedzin, to jednak warto艣膰 pracy w zespole przyczynia si臋 do innowacji. Inne pozytywne aspekty to: respekt dla ludzi i harmonii organizacyjnej d艂ugoterminowe strategie, wyst臋powanie powi膮za艅 pomi臋dzy producentami a ich dostawcami (keiretsu). Mimo k艂opot贸w w sektorze finansowym, Japonia wci膮偶 utrzymuje korzystne podstawy gospodarcze: dobre przygotowanie w podstawach makroekonomicznych: druga gospodarka 艣wiata, nadwy偶ka obrot贸w bie偶膮cych – 160 mld USD rocznie, zagraniczne rezerwy – 210 mld USD, wysokie inwestycje w sektorze bada艅 i rozwoju (R&D): wydatki w R&D wzgl臋dem PKB w 1996 r. wynios艂y 2,96 % (najwi臋cej w krajach rozwini臋tych; USA – 2,55 %, Niemcy – 2,28 %), n路 japo艅ski przemys艂 pozostaje ekologiczny i efektywny energetycznie (redukcja emisji CO2, rozw贸j „samochod贸w hybrydowych”). Je偶eli chodzi o Japoni臋, to – zdaniem S. Fukukawy – polityka gospodarcza tego kraju powinna opiera膰 si臋 na sile rynku, wolnej konkurencji i gospodarce rynkowej uwzgl臋dniaj膮c rol臋 pa艅stwa w przezwyci臋偶aniu niedoskona艂o艣ci rynku.

Inwestycje japo艅skie w PolscenInwestycje japo艅skie s膮 jednymi z najbardziej oczekiwanych w naszym kraju. Umo偶liwi艂yby one szybszy rozw贸j gospodarczy Polski m.in. przez transfer zaawansowanych technologii przemys艂owych. Japo艅czycy znani s膮 r贸wnie偶 z dba艂o艣ci o pracownik贸w i otoczenie firmy. Wed艂ug PAIZ, warto艣膰 inwestycji zagranicznych poniesionych przez najwi臋kszych inwestor贸w japo艅skich (powy偶ej 1 mln USD) do ko艅ca 1998 roku w Polsce wynios艂a 198,3 mln USD, zobowi膮zania wynios艂y 188,4 mln USD. Z tak膮 sum膮 Japonia (pi膮ty 艣wiatowy inwestor bezpo艣redni) zaj臋艂a 17 miejsce na li艣cie najwi臋kszych inwestor贸w wed艂ug kraju ich pochodzenia. Nale偶y si臋 spodziewa膰 dalszego wzrostu pozycji inwestycji japo艅skich.

Warto艣膰 japo艅skich inwestycji w Polsce wzros艂a prawie 3-krotnie w ci膮gu ostatniego roku. Jest to zas艂ug膮 przede wszystkim koncernu Isuzu, kt贸ry w Tychach buduje fabryk臋 silnik贸w wysokopr臋偶nych. Warto艣膰 tej inwestycji mo偶e osi膮gn膮膰 nawet 膰wier膰 miliona dolar贸w. Kolejnym du偶ym inwestorem japo艅skim w Polsce jest Bridgestone Corporation (sp贸艂ka joint-venture ze Stomilem Pozna艅), a tak偶e koncern NSK-RHP Europe (kupno 70 proc. akcji F艁T „Iskra” w Kielcach) oraz Nichimen Corporation (10 % akcji „Iskry”). Kolejn膮 du偶膮 inwestycj膮 japo艅sk膮 w Polsce jest fabryka baterii w Gnie藕nie, wybudowana przez koncery: Matsushita (drugi co do wielko艣ci pracodawca w Japonii, roczne przychody warto艣ci ok. po艂owy polskiego PKB) oraz Philips. Jak wynika z bada艅 SKN GiKJ, jednym z czynnik贸w decyduj膮cym o wyborze akurat Polski, spo艣r贸d innych kraj贸w naszego regionu, by艂a dobrze wykszta艂cona si艂a robocza. Pod koniec 1998 r. produkcja w Philips Matsushita Battery Polska przekroczy艂a oko艂o dwukrotnie pocz膮tkowe plany i ci膮gle nie zaspokaja艂a w pe艂ni popytu. Pracownicy wyra偶ali natomiast du偶e zadowolenie z pracy w firmie, spowodowane w du偶ej cz臋艣ci postaw膮 kierownictwa, dbaj膮cego o swoich podw艂adnych. Z pozosta艂ych inwestor贸w japo艅skich w Polsce wymieni膰 mo偶na firmy: Nomura (ok. 17 % akcji Impexmetalu notowanego na WGPW), Toyota (planowana budowa fabryki skrzy艅 bieg贸w w Tr贸jmie艣cie), Nissho Iwai, Tohoku Pioneer (10 % akcji w Tonsilu), Mitsui (transport morski), Kanematsu Gosho (import i sprzeda偶 samochod贸w Honda), Itochu (import i sprzeda偶 samochod贸w Mazda).

Kondycja gospodarcza Japonii – kryzys walutowy „Japonia zmaga si臋 z przed艂u偶aj膮c膮 si臋 recesj膮 i pogarszaj膮cym si臋 systemem finansowym od ok. 8 lat, tj. od p臋kni臋cia tzw. „gospodarki ba艅ki mydlanej”. (…) 艢rednia stopa wzrostu gospodarczego pomi臋dzy rokiem finansowym 1991 a 1998 pozostawa艂a na niskim poziomie wynosz膮cym 0,9 %, a w ci膮gu ostatnich lat stopa wzrostu sta艂a si臋 ujemna: kolejno -0,4 % w roku finansowym 1997 i -2,2 % w 1998. Stopa bezrobocia wzros艂a do historycznie wysokiego poziomu 4,4 % (wy偶ej, ni偶 w USA). W ci膮gu dw贸ch ostatnich lat upad艂y trzy du偶e banki i jeden dom inwestycyjny z tradycjami. (…) Od upadku gospodarki ba艅ki mydlanej, rz膮d przyj膮艂 dziewi臋膰 specjalnych pakiet贸w stymuluj膮cych osi膮gaj膮cych 艂膮czn膮 warto艣膰 107 bln jen贸w (ok. 1 bln dolar贸w). (…) Gabinet Keizo Obuchi”ego (listopad 1998) zadecydowa艂 o pakiecie stymuluj膮cym rz臋du 23,9 bln jen贸w (5 % PKB) i podwy偶szy艂 planowany deficyt bud偶etowy do 5,3 %. Obni偶y艂 o 9 bln jen贸w (2 % PKB) wp艂ywy z podatk贸w. Na skutek reformy podatkowej, zmniejszona zosta艂a r贸wnie偶 najni偶sza stawka podatku dochodowego od os贸b fizycznych: z 65 % do 50 %. Zmiany w gospodarce japo艅skiej nie mog艂y omin膮膰 sektora finansowego. Rz膮d przygotowa艂 60 bln jen贸w dla wzmocnienia kapita艂u w艂asnego instytucji finansowych poprzez wstrzykni臋cie funduszy publicznych.

Dwa du偶e banki, kt贸re upad艂y, zosta艂y wzi臋te pod kontrol臋 rz膮dow膮, a oko艂o 15 du偶ych bank贸w zdecydowa艂o si臋 ubiega膰 o zastrzyk kapita艂u na podstawie ostatnich zmian prawnych).” Zdaniem S. Fukukawa, od po艂owy 1999 r. gospodarka Japonii b臋dzie notowa艂a wzrost, kt贸ry mo偶e zako艅czy膰 si臋 dynamik膮 PKB na poziomie wi臋kszym od zera. Japo艅ski rz膮d pompuje biliony jen贸w w nieefektywne struktury gospodarcze. Nowy program rozwoju zmierzaj膮cy ku odrodzeniu Japonii” – to ju偶 pi臋tnasty pakiet antykryzysowy przyj臋ty przez tamtejszy rz膮d od roku 1992. Na realizacj臋 poprzednich czternastu wydano 106 bln jen贸w. Najnowszy poch艂onie 11 bln jen贸w. Czy skutki tak niewyobra偶alnie kosztownej kuracji ekonomicznej oka偶膮 si臋 podobne do wcze艣niejszych, czyli mizerne? Wspomniane przedsi臋wzi臋cie ma doprowadzi膰 do samoistnego wzrostu gospodarczego oraz zapewni膰 艣rednio- i d艂ugookresow膮 reform臋 strukturaln膮. Oba cele maj膮 wsp贸lny mianownik: stworzenie warunk贸w sprzyjaj膮cych rewolucji informatycznej i budowaniu spo艂ecze艅stwa wiedzy. Mimo nieco odmiennej retoryki towarzysz膮cej przygotowaniom najnowszego planu gospodarczego trudno si臋 oprze膰 wra偶eniu, 偶e niewiele odbiega on od dotychczasowych pakiet贸w rz膮dowych. Ekonomi艣ci kwestionuj膮 celowo艣膰 wpompowywania w gospodark臋 dodatkowych funduszy, gdy d艂ug publiczny osi膮gn膮艂 ju偶 dawno bezprecedensowo wysoki poziom w por贸wnaniu z innymi krajami uprzemys艂owionymi (ponad 130 % PKB), a wiele wska藕nik贸w ekonomicznych 艣wiadczy o pocz膮tkach coraz wyra藕niejszego trendu wzrostowego. Ekonomi艣ci s膮 niemal zgodni, 偶e gospodarka Japonii ma ju偶 najgorsze za sob膮, r贸wnocze艣nie jednak nie mo偶na m贸wi膰 o zdecydowanej poprawie sytuacji. Wed艂ug oficjalnych prognoz Agencji Planowania Gospodarczego, w 2000 r. wzrost PKB ma osi膮gn膮膰 1,5 %, nak艂ady inwestycyjne zwi臋ksz膮 si臋 o 6,5 %, a eksport – o 5,4 % Konsumpcja wzro艣nie w tym okresie zaledwie o 1,2 % Progresja gospodarcza b臋dzie wi臋c g艂贸wnie efektem wzrostu inwestycji i eksportu.

Dop贸ki jednak konsumpcja ( kt贸ra stanowi 60 % PKB Japonii) nie zacznie si臋 wyra藕nie poprawia膰, dop贸ty o偶ywienie gospodarcze b臋dzie nieznaczne i nietrwa艂e. Zaproponowany przez rz膮d program w praktyce nie wp艂ynie na popyt gospodarstw domowych i poziom konsumpcji, zatem celu, jaki sobie wyznaczono, nie b臋dzie mo偶na w istotny spos贸b zrealizowa膰. Podr臋czniki makroekonomii ucz膮, 偶e du偶e zad艂u偶enie pa艅stwa prowadzi zwykle albo do przyspieszonego wzrostu gospodarczego, albo powoduje gwa艂towny wzrost inflacji, albo te偶 implikuje powa偶ne reformy fiskalne. 呕aden z tych wariant贸w nie dotyczy gospodarki Japonii.

Czytaj Wi臋cej »

本 Szkolnictwo w Japonii

Ju偶 od ponad stu lat japo艅skie szkolnictwo poddawane jest co pewien czas gruntownym reformom. Pierwsza z nich mia艂a miejsce w tzw. epoce Meiji (1868 鈥 1912) kiedy to usuni臋to rz膮dy szoguna i przyst膮piono do modernizacji kraju na wz贸r zachodni. Wtedy wydano te偶 rz膮dow膮 鈥瀠staw臋 o edukacji鈥(1872) kt贸ra zapocz膮tkowa艂a rozw贸j nowoczesnego systemu szkolnego w Japonii. W latach 1886 鈥 1916 zintensyfikowano te modernizacyjne poczynania, po czym nast膮pi艂 okres ekspansji edukacyjnej (1917 鈥 1937) i zwi膮zanej z nim rozbudowy szk贸艂 r贸偶nych typ贸w i poziom贸w, 艂膮cznie z uniwersytetami. Z kolei lata 1937 鈥 1945 przynios艂y uniformizacje i faszyzacje edukacji japo艅skiej, okres powojenny 鈥 jej demokratyzacje.', 'Wyrazem przemian jakie zasz艂y w tej edukacji po 1945 roku jest chocia偶by artyku艂 I 鈥瀦asadniczego prawa o wychowaniu鈥, kt贸ry g艂osi 偶e 鈥瀍dukacja powinna zmierza膰 do pe艂nego rozwoju osobowo艣ci do wychowania ludzi zdrowych pod wzgl臋dem umys艂owym i fizycznym mi艂uj膮cych prawd臋 i sprawiedliwo艣膰, ceni膮cych prac臋, wskazuj膮cych g艂臋bokie uczucie odpowiedzialno艣ci, wyposa偶onych w niezale偶ne warto艣ci duchowe oraz buduj膮cych pokojowe pa艅stwo i spo艂ecze艅stwo.

Szkolnictwo w Japonii

Dostrzeganie znaczenia o艣wiaty i kszta艂cenia obywateli mo偶na zaobserwowa膰 XIX wieku. Ju偶 wtedy w Japonii powo艂ano 17 000 szk贸艂. Tak szeroko zakrojone kszta艂cenie umo偶liwi艂o zmniejszenie stopnia analfabetyzacji do 50% og贸艂u m臋偶czyzn i 15% kobiet. Sytuacja ta jeszcze bardziej zmieni艂a si臋 po II wojnie 艣wiatowej. W ostatnich latach Japonia zajmuje na 艣wiecie czo艂owe miejsce pod wzgl臋dem tempa rozwoju gospodarczego. 殴r贸d艂a sukces贸w gospodarczych, techniczno-przemys艂owych i spo艂ecznych nale偶y upatrywa膰 w rozwoju o艣wiaty i wychowaniu m艂odego pokolenia. Do rozwoju o艣wiaty po II wojnie 艣wiatowej nw znacznym stopniu przyczyni艂y si臋 Stany Zjednoczone Ameryki P艂n. (USA) – pa艅stwo okupuj膮ce Japoni臋 po zako艅czeniu wojny. Wprowadzane w贸wczas zmiany w systemie kszta艂cenia i upowszechniania nowoczesnej wiedzy wzorowane by艂y na strukturach szkolnictwa ameryka艅skiego. Zmiany te przetrwa艂y do chwili obecnej.nnnModernizacj臋 japo艅skiego systemu kszta艂cenia rozpocz臋to od rozbudowy i upo颅wszechniania szkolnictwa podstawowego, kt贸re sta艂o si臋 obowi膮zkowe dla wszystkich od n6 do 15 roku 偶ycia, oraz wzmocnienia i soprofilowania szkolnictwa wy偶szego. Przyj臋to jednotorowy uk艂ad kszta艂cenia ograniczony do 6-letniej szko艂y podstawowej oraz 3-letniej szko艂y 艣redniej ni偶szej (I stopnia) i szko艂y 艣redniej wy偶szej (II stopnia). Obecnie w Japonii szko艂臋 podstawow膮 i 艣redni膮 I stopnia ko艅czy 100% dzieci. Do szko艂y 艣redniej II stopnia idzie oko艂o 90% dzieci, a ko艅czy j膮 oko艂o 88%. S膮 to wyniki rekordowe w skali 艣wiatowej.nWe wszystkich szko艂ach dominuj膮 przedmioty og贸lnokszta艂c膮ce.

Kadra dydaktyczna (nauczycielska) wszystkich kategorii zawodowych jest dobrze przygotowana zar贸wno nz zakresu literatury, jak i przedmiot贸w 艣cis艂ych. W nowym systemie znacznie podniesiono wymagania stawiane nauczycielom szkolnictwa podstawowego i 艣redniego w zakresie kwalifikacji oraz wykszta艂cenia. Szko艂y pedagogiczne w艂膮czono do uniwersytet贸w jako wydzia艂y pedagogiczne.nnPrzedmioty zawodowe w szko艂ach i liceach zawodowych (2-3-letnich) stanowi膮 tylko 50% godzin, w tym 1/4 to zaj臋cia praktyczne w warsztatach i halach produkcyjnych. System szkolny w Japonii obejmuje przedszkola, szko艂y podstawowe, 艣rednie ni偶sze i wy偶sze, policealne, politechniki i uniwersytety.nnWprowadzenie systemu 6 +3 + 4 (6 lat szko艂y podstawowej, 3 lata szko艂y 艣redniej I stopnia, 3 lata szko艂y 艣redniej II stopnia i 4 lata szko艂y wy偶szej) poci膮gn臋艂o za sob膮 konieczno艣膰 zreformowania r贸wnie偶 systemu zarz膮dzania szkolnictwem. Modernizuj膮c system szkolnictwa w Japonii, odeszli od scentralizowanego szkolnictwa, pozostawiaj膮c du偶y zakres autonomii w艂adzom lokalnym zarz膮dzaj膮cym szko艂ami wy偶szymi, 艣rednimi a nawet podstawowymi.nProgramy nauczania wydaje Ministerstwo O艣wiaty, Nauki i Kultury. Stanowi膮 one wytyczne, na podstawie kt贸rych przez poszczeg贸lne szko艂y opracowywane s膮 programy szczeg贸艂owe, uwzgl臋dniaj膮c warunki, w jakich dana szko艂a funkcjonuje. Finansowanie o艣wiaty publicznej znajduje si臋, w gestii rz膮du, prefektur i terenowych w艂adz o艣wiatowych. Pieni膮dze pochodz膮 z podatk贸w i innych dochod贸w. Wydatki na o艣wiat臋 w 1990 r. wynios艂y 115 mld $, co stanowi艂o 4,60/o PKB (16,5% bud偶etu pa艅stwa). Natomiast ca艂o艣膰 wydatk贸w na o艣wiat臋 ze 藕r贸de艂 publicznych i prywatnych wynios艂a 168 mld $ w 1990 r., z czego 47,5% przeznaczono na o艣wiat臋 w ramach obowi膮zku szkolnego, 18,6% na wy偶sze klasy szko艂y 艣redniej, a 25,6% na szkolnictwo. Na podkre艣lenie zas艂uguje fakt, ze z bud偶etu pa艅stwa pokrywa si臋 nie wi臋cej ni偶 po艂ow臋 wydatk贸w na pensje nauczycieli zatrudnionych w szko艂ach publicznych. Obecnie w艂adze japo艅skie zmierzaj膮 do podniesienia poziomu nauczania w szko艂ach podstawowych w r贸偶nych cz臋艣ciach kraju. Chc膮 przeznaczy膰 znaczne fundusze na rozw贸j i rozbudow臋 szk贸艂 wiejskich przez modernizacj臋 wyposa偶enia. Poniewa偶 w wielu szko艂ach uczy si臋 ponad 50 uczni贸w w jednej klasie, w艂adze d膮偶膮 do zmniejszenia tej liczby. nRok szkolny w Japonii zaczyna si臋 1 kwietnia, a ko艅czy 31 marca nast臋pnego roku. Rok nauki w szko艂ach podstawowych i 艣rednich I stopnia podzielony jest na trzy semestry: semestr pierwszy trwa od kwietnia do lipca, semestr drugi od wrze艣nia do grudnia, semestr trzeci od stycznia do marca. W wi臋kszo艣ci szk贸艂 艣rednich wy偶szych nauka odbywa si臋 przez dwa semestry.

Semestr pierwszy w szko艂ach tego poziomu trwa od kwietnia do wrze艣nia, semestr drugi od pa藕dziernika do marca. Uczelnie wy偶sze r贸wnie偶 pracuj膮 dwusemestralnie. We wszystkich typach szk贸艂 miesi臋czne wakacje s膮 w lecie (od ko艅ca lipca do pocz膮tku wrze艣nia) oraz w okresie zimowym, na prze艂omie starego i nowego roku (dwa tygodnie). Uczniowie w szko艂ach s膮 zmuszani do 艣lepej dyscypliny wobec nauczycieli. Program nauczania jest u艂o偶ony w taki spos贸b, aby uczniowie opanowali ogromny materia艂 pami臋ciowo. Szkolnictwo podstawowe i 艣rednie. Przedszkola 鈥 maj膮 za zadanie zapewni膰 dzieciom 3-5 letnim odpowiedni rozw贸j umys艂owy i fizyczny przez stworzenie odpowiednich warunk贸w 艣rodowiskowych oraz prowadzenia nauki dostosowanej do ich poziomu umys艂owego i zdolno艣ci. W 80% s膮 to plac贸wki prywatne. Ministerstwo O艣wiaty sformu艂owa艂o 5 g艂贸wnych cel贸w metodycznych, kt贸re powinny by膰 przestrzegane przez nauczycieli i wychowawc贸w w procesie tw贸rczego wychowania dzieci japo艅skich. Wychowanie to nie tylko jednostronne sugestie norm, ale obraz 偶ycia we wsp贸艂czesnym 艣wiecie. Zadaniem nauczyciela jest nie uczy膰, a 偶y膰 z dzie膰mi; w procesie wychowania wykorzystywa膰 naturalne warunki i sytuacje 偶ycia codziennego oraz by膰 wzorem i przyk艂adem spo艂ecznego i moralnego wychowania. Wychowanie powinno by膰 nastawione na kszta艂towanie okre艣lonych jako艣ciowo norm, bez kt贸rych me mo偶na wyrosn膮膰 na dobrego, zdyscyplinowanego i pracowitego obywatela Japonii.nNauczyciel winien d膮偶y膰 do tego, aby w tw贸rczym procesie nauczania dzieci u艣wiadamia膰 im obecno艣膰 i interesy innych cz艂onk贸w spo艂eczno艣ci ich wzajemne zale偶no艣ci. Wa偶n膮 form膮 wychowania jest wychowanie grupowe. Przy tym kryterium efektywno艣ci to nie rezultat i jako艣膰 pracy poszczeg贸lnych dzieci ale i ca艂ej grupy. Konieczne jest uczestniczenie wszystkich dzieci w obcowaniu i pracy, co pozwala na u艣wiadomienie ka偶demu z nich jego roli, jak膮 spe艂nia w spo艂eczno艣ci. Nale偶y przyucza膰 dzieci do rozwi膮zywania trudnych problem贸w grupy, a tak偶e swoich indywidualnych.

Czytaj Wi臋cej »

本 Japo艅ska droga herbaty

Mieszka艅cy wsp贸艂czesnej Japonii w wi臋kszo艣ci s膮, jak przed wiekami, zwolennikami zielonej herbaty, kt贸r膮 zwyczajowo pij膮 po ka偶dym posi艂ku. Od wielu lat coraz liczniejszych zwolennik贸w ma tam jednak czarna, fermentowana herbata przyrz膮dzana jak w Anglii czy Indiach z dodatkiem mleka, czasami przypraw. Organizowane powszechnie kursy parzenia czarnej herbaty nie s膮 zapewne konkurencj膮 dla ci膮gle 偶ywej tradycji ceremonii picia herbaty, kultywowanej nadal przez liczne szko艂y, w kt贸rych tysi膮ce kobiet i m臋偶czyzn wkraczaj膮 na „drog臋 herbaty”, b臋d膮c膮 sztuk膮 偶ycia.

Herbata Japonia

Ceremonia picia herbaty w Japonii jest umiej臋tno艣ci膮 kreacji jedno艣ci z wielu element贸w, kt贸r膮 tworz膮 odpowiednio dobrane naczynia i przybory, miejsce i czas, a przede wszystkim nastr贸j oraz stan umys艂u i serca. Cechuje j膮 zar贸wno pe艂na harmonia, cisza i powa偶anie, jak r贸wnie偶 wewn臋trzny spok贸j – pogoda ducha. Gospodarz w dniu ceremonii starannie przygotowuje pawilon herbaciany, kt贸ry zgodnie ze zwyczajem zbudowany jest w taki spos贸b, by tchn膮艂 prostot膮 i nietrwa艂o艣ci膮 przypominaj膮c膮 o ci膮g艂ym przemijaniu. Jego wn臋trze wys艂ane matami jest puste i nieskazitelnie czyste, podobnie jak wszystkie naczynia przygotowane w specjalnie przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu. nnO um贸wionej porze go艣cie wkraczaj膮 na teren ogrodu, na 艣cie偶k臋 prowadz膮c膮 do pawilonu herbaty. Obmywaj膮 twarz i r臋ce wod膮 zaczerpni臋t膮 z kamiennego pojemnika. Tu wita ich gospodarz. W ciszy i spokoju zgodnie z wcze艣niej ustalon膮 kolejno艣ci膮 wchodz膮 po zdj臋ciu obuwia do wn臋trza przez niskie wej艣cie, kt贸re zmusza ka偶dego z nich do wykonania g艂臋bokiego sk艂onu. Przykl臋kaj膮 przed nisz膮, aby podziwia膰 zawieszony tam zw贸j z kaligrafi膮, malowid艂o lub kwiaty – jedyn膮 dekoracj臋 pomieszczenia. Oddaj膮 r贸wnie偶 pok艂on palenisku, przy kt贸rym gospodarz b臋dzie przyrz膮dza艂 herbat臋 i po po艂o偶eniu przed sob膮 z艂o偶onego wachlarza siadaj膮 na p艂askich poduszkach. W贸wczas cz臋stowani s膮 specjalnie na t臋 okoliczno艣膰 przygotowanym deserem i k艂ad膮 go na kawa艂ku bia艂ego papieru.

Czytaj Wi臋cej »

本 Znaczenie Kobiety W Japonii

W imperium japo艅skim od najdawniejszych czas贸w utrzymuje si臋 tradycja g艂osz膮ca, 偶e kraj ten jest od pocz膮tku swego istnienia rz膮dzony przez cz艂owieka-b贸stwo, boga-s艂o艅ce w osobach ludzkich jego potomk贸w. Rodzina cesarska zachowuje ci膮g艂o艣膰 tych potomk贸w przez wszystkie wieki, ona jest tak偶e matk膮-kolebk膮 ludu japo艅skiego. I ka偶da rodzina japo艅ska, znajduj膮ca swe odzwierciedlenie w odwiecznej rodzinie kr贸lewskiej, jest r贸wnie偶 odwieczn膮 kom贸rk膮 spo艂eczn膮, uwieczniaj膮c膮 si臋 z pokolenia na pokolenie. Tak膮 w艂a艣nie drog膮 zachowana zosta艂a nieprzerwana ci膮g艂o艣膰 rodziny. Od najdawniejszych czas贸w rodzina by艂a w Japonii szerok膮 grup膮 pokrewie艅stwa, sk艂adaj膮ca si臋 z ma艂偶onk贸w, ich rodzic贸w, ich dzieci oraz bliskich krewnych.

Kobieta Japonia

G艂贸wnym zadaniem rodziny by艂a troska o przekazywanie nast臋pnym pokoleniom 鈥瀌ucha rodzinnego鈥 oraz o swe uwiecznienie. A ca艂a organizacja 偶ycia rodzinnego by艂a pomy艣lana ze wzgl臋du na te dwa cele. Istotnymi wyznacznikami japo艅skiego systemu rodzinnego by艂y od najdawniejszych czas贸w: autorytet g艂owy rodziny, sukcesja w艂adzy i maj膮tku, adopcja, i wreszcie rodzinny, nie osobowo-prywatny charakter instytucji ma艂偶e艅stwa. W ca艂ej historii rodziny japo艅skiej pozycja kobiety by艂a drugo a nawet trzeciorz臋dna. By艂o to spowodowane autorytetem g艂owy rodziny; gdy偶 on zasadza艂 si臋 na spo艂eczno-moralnej tradycji i prawie rodzinnym, nakazuj膮cym pos艂usze艅stwo, poddanie i cze艣膰 鈥瀙ierwszej i najbardziej odpowiedzialnej osobie w rodzinie鈥.

  • Page 1 of 2
  • 1
  • 2
  • >

» » Info « «

馃嚡馃嚨 Oficjalny J臋zyk(s) : 言 葉 Japo艅ski

馃嚡馃嚨 Stolica : 東 京 都 Tokio (Tōkyō-to)

馃嚡馃嚨 Ustr贸j : 立憲君主制 Monarchia

馃嚡馃嚨 Obszar 面 積 : 377,873 km² (62nd)

馃嚡馃嚨 Populacja 英 : 126,500,000 (11th)

馃嚡馃嚨 Zageszczenie 密 度 : 337/km2 (30th)

馃嚡馃嚨 Waluta 通 貨 : Yen (¥) (JPY)

馃嚡馃嚨 Internet 英 : TopLevelDomain .jp

» » Przewodnik « «

» » Ciekawostki « «

Ciekawostki Japonia XMC

» » Etykiety « «