W imperium japońskim od najdawniejszych czasów utrzymuje się tradycja głosząca, że kraj ten jest od początku swego istnienia rządzony przez człowieka-bóstwo, boga-słońce w osobach ludzkich jego potomków. Rodzina cesarska zachowuje ciągłość tych potomków przez wszystkie wieki, ona jest także matką-kolebką ludu japońskiego. I każda rodzina japońska, znajdująca swe odzwierciedlenie w odwiecznej rodzinie królewskiej, jest również odwieczną komórką społeczną, uwieczniającą się z pokolenia na pokolenie. Taką właśnie drogą zachowana została nieprzerwana ciągłość rodziny. Od najdawniejszych czasów rodzina była w Japonii szeroką grupą pokrewieństwa, składająca się z małżonków, ich rodziców, ich dzieci oraz bliskich krewnych.

Japonia to kraj kilku tysięcy wysp i wysepek ciągnących się wzdłuż wschodnich wybrzeży Azji. Największe wyspy to Hokkaidō, Honshū (główna wyspa), Kyūshū oraz Shikoku. Na Japonię składa się także około 3000 małych wysepek. Najwyższy szczyt Japonii to góra Fuji, wznosząca się na wysokość 3776 m n.p.m., natomiast najniższy to depresja Hachiro-gata (4 m p.p.m.). Około 73% powierzchni Japonii to góry. Duża część wzniesień wykorzystywana jest pod uprawy. Japonia znajduje się w obszarze aktywnym sejsmicznie. Częste, niewielkie trzęsienia ziemi oraz sporadyczna aktywność wulkaniczna jest odczuwana na wszystkich wyspach. Zdarzają się także potężne trzęsienia ziemi, które w połączeniu z występującymi po nich falami tsunami powodują znaczne zniszczenia.

Już od ponad stu lat japońskie szkolnictwo poddawane jest co pewien czas gruntownym reformom. Pierwsza z nich miała miejsce w tzw. epoce Meiji (1868 – 1912) kiedy to usunięto rządy szoguna i przystąpiono do modernizacji kraju na wzór zachodni. Wtedy wydano też rządową „ustawę o edukacji”(1872) która zapoczątkowała rozwój nowoczesnego systemu szkolnego w Japonii . W latach 1886 – 1916 zintensyfikowano te modernizacyjne poczynania, po czym nastąpił okres ekspansji edukacyjnej (1917 – 1937) i związanej z nim rozbudowy szkół różnych typów i poziomów, łącznie z uniwersytetami. Z kolei lata 1937 – 1945 przyniosły uniformizacje i faszyzacje edukacji japońskiej, okres powojenny – jej demokratyzacje.

Japonia jest krajem niezwykle bogatym i złożonym. Pociąga swoją tajemniczością, niezwykłością. Na całym świecie znane są takie japońskie słowa jak: samuraj, judo, karate, aikido, sumo, kimono, gejsza, sake (wino z ryżu), sensei (mistrz, nauczyciel), sushi (ryż z surową rybą), kabuki (styl teatralny), haiku (siedemnastosylabowe wiersze), origami (sztuka składania papieru), ikebana (sztuka układania kwiatów), zaibatsu (przedwojenne monopole), karoshi (śmierć z przepracowania), kaizen (proces stałej poprawy jakości), Shinkansen (superszybki pociąg). Dlaczego Japonia stała się potęgą gospodarczą świata? Odpowiedzi nie należy szukać wyłącznie w tradycyjnych teoriach ekonomicznych. Koniecznie należy poznać również kulturę kraju oraz mentalność jego społeczeństwa.