Godło Japonii
Czas w Tokio :

日本 WWW.JAPONIA.XMC.PL

­čç»­čçÁ Kraj Kwitn─ůcej Wi┼Ťni Bogaty Przewodnik Po Japonii

本 Szkolnictwo w Japonii

Ju┼╝ od ponad stu lat japo┼äskie szkolnictwo poddawane jest co pewien czas gruntownym reformom. Pierwsza z nich mia┼éa miejsce w tzw. epoce Meiji (1868 ÔÇô 1912) kiedy to usuni─Öto rz─ůdy szoguna i przyst─ůpiono do modernizacji kraju na wz├│r zachodni. Wtedy wydano te┼╝ rz─ůdow─ů ÔÇ×ustaw─Ö o edukacjiÔÇŁ(1872) kt├│ra zapocz─ůtkowa┼éa rozw├│j nowoczesnego systemu szkolnego w Japonii. W latach 1886 ÔÇô 1916 zintensyfikowano te modernizacyjne poczynania, po czym nast─ůpi┼é okres ekspansji edukacyjnej (1917 ÔÇô 1937) i zwi─ůzanej z nim rozbudowy szk├│┼é r├│┼╝nych typ├│w i poziom├│w, ┼é─ůcznie z uniwersytetami. Z kolei lata 1937 ÔÇô 1945 przynios┼éy uniformizacje i faszyzacje edukacji japo┼äskiej, okres powojenny ÔÇô jej demokratyzacje.’, 'Wyrazem przemian jakie zasz┼éy w tej edukacji po 1945 roku jest chocia┼╝by artyku┼é I ÔÇ×zasadniczego prawa o wychowaniuÔÇŁ, kt├│ry g┼éosi ┼╝e ÔÇ×edukacja powinna zmierza─ç do pe┼énego rozwoju osobowo┼Ťci do wychowania ludzi zdrowych pod wzgl─Ödem umys┼éowym i fizycznym mi┼éuj─ůcych prawd─Ö i sprawiedliwo┼Ť─ç, ceni─ůcych prac─Ö, wskazuj─ůcych g┼é─Öbokie uczucie odpowiedzialno┼Ťci, wyposa┼╝onych w niezale┼╝ne warto┼Ťci duchowe oraz buduj─ůcych pokojowe pa┼ästwo i spo┼éecze┼ästwo.

Szkolnictwo w Japonii

Dostrzeganie znaczenia o┼Ťwiaty i kszta┼écenia obywateli mo┼╝na zaobserwowa─ç XIX wieku. Ju┼╝ wtedy w Japonii powo┼éano 17 000 szk├│┼é. Tak szeroko zakrojone kszta┼écenie umo┼╝liwi┼éo zmniejszenie stopnia analfabetyzacji do 50% og├│┼éu m─Ö┼╝czyzn i 15% kobiet. Sytuacja ta jeszcze bardziej zmieni┼éa si─Ö po II wojnie ┼Ťwiatowej. W ostatnich latach Japonia zajmuje na ┼Ťwiecie czo┼éowe miejsce pod wzgl─Ödem tempa rozwoju gospodarczego. ┼╣r├│d┼éa sukces├│w gospodarczych, techniczno-przemys┼éowych i spo┼éecznych nale┼╝y upatrywa─ç w rozwoju o┼Ťwiaty i wychowaniu m┼éodego pokolenia. Do rozwoju o┼Ťwiaty po II wojnie ┼Ťwiatowej nw znacznym stopniu przyczyni┼éy si─Ö Stany Zjednoczone Ameryki P┼én. (USA) – pa┼ästwo okupuj─ůce Japoni─Ö po zako┼äczeniu wojny. Wprowadzane w├│wczas zmiany w systemie kszta┼écenia i upowszechniania nowoczesnej wiedzy wzorowane by┼éy na strukturach szkolnictwa ameryka┼äskiego. Zmiany te przetrwa┼éy do chwili obecnej.nnnModernizacj─Ö japo┼äskiego systemu kszta┼écenia rozpocz─Öto od rozbudowy i upo┬şwszechniania szkolnictwa podstawowego, kt├│re sta┼éo si─Ö obowi─ůzkowe dla wszystkich od n6 do 15 roku ┼╝ycia, oraz wzmocnienia i soprofilowania szkolnictwa wy┼╝szego. Przyj─Öto jednotorowy uk┼éad kszta┼écenia ograniczony do 6-letniej szko┼éy podstawowej oraz 3-letniej szko┼éy ┼Ťredniej ni┼╝szej (I stopnia) i szko┼éy ┼Ťredniej wy┼╝szej (II stopnia). Obecnie w Japonii szko┼é─Ö podstawow─ů i ┼Ťredni─ů I stopnia ko┼äczy 100% dzieci. Do szko┼éy ┼Ťredniej II stopnia idzie oko┼éo 90% dzieci, a ko┼äczy j─ů oko┼éo 88%. S─ů to wyniki rekordowe w skali ┼Ťwiatowej.nWe wszystkich szko┼éach dominuj─ů przedmioty og├│lnokszta┼éc─ůce.

Kadra dydaktyczna (nauczycielska) wszystkich kategorii zawodowych jest dobrze przygotowana zar├│wno nz zakresu literatury, jak i przedmiot├│w ┼Ťcis┼éych. W nowym systemie znacznie podniesiono wymagania stawiane nauczycielom szkolnictwa podstawowego i ┼Ťredniego w zakresie kwalifikacji oraz wykszta┼écenia. Szko┼éy pedagogiczne w┼é─ůczono do uniwersytet├│w jako wydzia┼éy pedagogiczne.nnPrzedmioty zawodowe w szko┼éach i liceach zawodowych (2-3-letnich) stanowi─ů tylko 50% godzin, w tym 1/4 to zaj─Öcia praktyczne w warsztatach i halach produkcyjnych. System szkolny w Japonii obejmuje przedszkola, szko┼éy podstawowe, ┼Ťrednie ni┼╝sze i wy┼╝sze, policealne, politechniki i uniwersytety.nnWprowadzenie systemu 6 +3 + 4 (6 lat szko┼éy podstawowej, 3 lata szko┼éy ┼Ťredniej I stopnia, 3 lata szko┼éy ┼Ťredniej II stopnia i 4 lata szko┼éy wy┼╝szej) poci─ůgn─Ö┼éo za sob─ů konieczno┼Ť─ç zreformowania r├│wnie┼╝ systemu zarz─ůdzania szkolnictwem. Modernizuj─ůc system szkolnictwa w Japonii, odeszli od scentralizowanego szkolnictwa, pozostawiaj─ůc du┼╝y zakres autonomii w┼éadzom lokalnym zarz─ůdzaj─ůcym szko┼éami wy┼╝szymi, ┼Ťrednimi a nawet podstawowymi.nProgramy nauczania wydaje Ministerstwo O┼Ťwiaty, Nauki i Kultury. Stanowi─ů one wytyczne, na podstawie kt├│rych przez poszczeg├│lne szko┼éy opracowywane s─ů programy szczeg├│┼éowe, uwzgl─Ödniaj─ůc warunki, w jakich dana szko┼éa funkcjonuje. Finansowanie o┼Ťwiaty publicznej znajduje si─Ö, w gestii rz─ůdu, prefektur i terenowych w┼éadz o┼Ťwiatowych. Pieni─ůdze pochodz─ů z podatk├│w i innych dochod├│w. Wydatki na o┼Ťwiat─Ö w 1990 r. wynios┼éy 115 mld $, co stanowi┼éo 4,60/o PKB (16,5% bud┼╝etu pa┼ästwa). Natomiast ca┼éo┼Ť─ç wydatk├│w na o┼Ťwiat─Ö ze ┼║r├│de┼é publicznych i prywatnych wynios┼éa 168 mld $ w 1990 r., z czego 47,5% przeznaczono na o┼Ťwiat─Ö w ramach obowi─ůzku szkolnego, 18,6% na wy┼╝sze klasy szko┼éy ┼Ťredniej, a 25,6% na szkolnictwo. Na podkre┼Ťlenie zas┼éuguje fakt, ze z bud┼╝etu pa┼ästwa pokrywa si─Ö nie wi─Öcej ni┼╝ po┼éow─Ö wydatk├│w na pensje nauczycieli zatrudnionych w szko┼éach publicznych. Obecnie w┼éadze japo┼äskie zmierzaj─ů do podniesienia poziomu nauczania w szko┼éach podstawowych w r├│┼╝nych cz─Ö┼Ťciach kraju. Chc─ů przeznaczy─ç znaczne fundusze na rozw├│j i rozbudow─Ö szk├│┼é wiejskich przez modernizacj─Ö wyposa┼╝enia. Poniewa┼╝ w wielu szko┼éach uczy si─Ö ponad 50 uczni├│w w jednej klasie, w┼éadze d─ů┼╝─ů do zmniejszenia tej liczby. nRok szkolny w Japonii zaczyna si─Ö 1 kwietnia, a ko┼äczy 31 marca nast─Öpnego roku. Rok nauki w szko┼éach podstawowych i ┼Ťrednich I stopnia podzielony jest na trzy semestry: semestr pierwszy trwa od kwietnia do lipca, semestr drugi od wrze┼Ťnia do grudnia, semestr trzeci od stycznia do marca. W wi─Ökszo┼Ťci szk├│┼é ┼Ťrednich wy┼╝szych nauka odbywa si─Ö przez dwa semestry.

Semestr pierwszy w szko┼éach tego poziomu trwa od kwietnia do wrze┼Ťnia, semestr drugi od pa┼║dziernika do marca. Uczelnie wy┼╝sze r├│wnie┼╝ pracuj─ů dwusemestralnie. We wszystkich typach szk├│┼é miesi─Öczne wakacje s─ů w lecie (od ko┼äca lipca do pocz─ůtku wrze┼Ťnia) oraz w okresie zimowym, na prze┼éomie starego i nowego roku (dwa tygodnie). Uczniowie w szko┼éach s─ů zmuszani do ┼Ťlepej dyscypliny wobec nauczycieli. Program nauczania jest u┼éo┼╝ony w taki spos├│b, aby uczniowie opanowali ogromny materia┼é pami─Öciowo. Szkolnictwo podstawowe i ┼Ťrednie. Przedszkola ÔÇô maj─ů za zadanie zapewni─ç dzieciom 3-5 letnim odpowiedni rozw├│j umys┼éowy i fizyczny przez stworzenie odpowiednich warunk├│w ┼Ťrodowiskowych oraz prowadzenia nauki dostosowanej do ich poziomu umys┼éowego i zdolno┼Ťci. W 80% s─ů to plac├│wki prywatne. Ministerstwo O┼Ťwiaty sformu┼éowa┼éo 5 g┼é├│wnych cel├│w metodycznych, kt├│re powinny by─ç przestrzegane przez nauczycieli i wychowawc├│w w procesie tw├│rczego wychowania dzieci japo┼äskich. Wychowanie to nie tylko jednostronne sugestie norm, ale obraz ┼╝ycia we wsp├│┼éczesnym ┼Ťwiecie. Zadaniem nauczyciela jest nie uczy─ç, a ┼╝y─ç z dzie─çmi; w procesie wychowania wykorzystywa─ç naturalne warunki i sytuacje ┼╝ycia codziennego oraz by─ç wzorem i przyk┼éadem spo┼éecznego i moralnego wychowania. Wychowanie powinno by─ç nastawione na kszta┼étowanie okre┼Ťlonych jako┼Ťciowo norm, bez kt├│rych me mo┼╝na wyrosn─ů─ç na dobrego, zdyscyplinowanego i pracowitego obywatela Japonii.nNauczyciel winien d─ů┼╝y─ç do tego, aby w tw├│rczym procesie nauczania dzieci u┼Ťwiadamia─ç im obecno┼Ť─ç i interesy innych cz┼éonk├│w spo┼éeczno┼Ťci ich wzajemne zale┼╝no┼Ťci. Wa┼╝n─ů form─ů wychowania jest wychowanie grupowe. Przy tym kryterium efektywno┼Ťci to nie rezultat i jako┼Ť─ç pracy poszczeg├│lnych dzieci ale i ca┼éej grupy. Konieczne jest uczestniczenie wszystkich dzieci w obcowaniu i pracy, co pozwala na u┼Ťwiadomienie ka┼╝demu z nich jego roli, jak─ů spe┼énia w spo┼éeczno┼Ťci. Nale┼╝y przyucza─ç dzieci do rozwi─ůzywania trudnych problem├│w grupy, a tak┼╝e swoich indywidualnych.

Uczy─ç samodzielno┼Ťci i umiej─Ötno┼Ťci pokonywania trudno┼Ťci. Dzieci powinny poj─ůc, ze zakazy i normy ┼╝ycia w grupie i spo┼éecze┼ästwie, a tak┼╝e ich przestrzeganie to obowi─ůzkowa potrzeba ka┼╝dego cz┼éowieka. Szko┼éy podstawowe i ni┼╝sze ┼Ťrednie ÔÇô ucz─Öszczanie do szko┼éy podstawowej i ┼Ťredniej ni┼╝szej jest w Japonii obowi─ůzkowe i trwa 9 lat (6 + 3) ÔÇô 6-letnia szko┼éa podstawowa, 3-letnia szko┼éa ┼Ťrednia I stopnia. Praktycznie wszystkie dzieci w Japonii s─ů zapisywane tak do szko┼éy podstawowej jak i szko┼éy ┼Ťredniej I stopnia. Kszta┼écenie na tym poziomie jest obowi─ůzkowe, tak wi─Öc pierwsza selekcja nast─Öpuje dopiero po przej┼Ťciu do szko┼éy ┼Ťredniej II stopnia.nNauka w szkole podstawowej obejmuje nauczanie przedmiotowe, moralne oraz kszta┼écenie umiej─Ötno┼Ťci intelektualnych i praktycznych. Na przyk┼éad w VI klasie szko┼éy podstawowej dzieci ucz─ů si─Ö 6 przedmiot├│w w ci─ůgu 1015 lekcji (45-minutowych) w roku. Podr─Öczniki zatwierdzane do u┼╝ytku przez Ministerstwo O┼Ťwiaty s─ů bezp┼éatne. W 1993 r. w 24 tys. pa┼ästwowych szk├│┼é podstawowych znalaz┼éo si─Ö prawie 9 min dzieci (99% grupy wieku). Ucze┼ä musi zabiera─ç ze sob─ů do szko┼éy: tornister, czapk─Ö, tenis├│wki do chodzenia po szkole, str├│j gimnastyczny, k─ůpiel├│wki i inne dodatki okre┼Ťlone przez szko┼é─Ö. Szczeg├│lnie wa┼╝ny jest kolor stroju gimnastycznego i czapki poniewa┼╝ dzi─Öki nim wiadomo, z kt├│rej klasy jest dany ucze┼ä. Ka┼╝da szko┼éa okre┼Ťla w regulaminie szkolnym inne kolory czapek i stroj├│w gimnastycznych dla swoich uczni├│w. Obowi─ůzuje nast─Öpuj─ůca skala ocen: trzystopniowa w szko┼éach podstawowych: 1,2,3 ÔÇô ÔÇ×3ÔÇŁ jest ocena najlepsz─ů,n pi─Öciostopniowa w szko┼éach ┼Ťrednic od 1 do 5 ÔÇô ÔÇ×5ÔÇŁ jest ocen─ů najlepsz─ů. Oceny jednak nie maj─ů znaczenia. Wystawia si─Ö je tylko dla wiedzy rodzic├│w i nauczycieli. Nie maj─ů r├│wnie┼╝ zwi─ůzku z promocj─ů do nast─Öpnej klasy, gdy┼╝ nigdy nie zostawia si─Ö ucznia na drugi rok w szkole podstawowej i ┼Ťredniej I stopnia. W szkole podstawowej ocenia si─Ö uczni├│w na podstawie wynik├│w osi─ůgni─Ötych w testach i na klas├│wkach, kt├│re nauczyciel przeprowadza po okre┼Ťlonym dziale. Nauczyciel sam decyduje kiedy, z czego i w jakiej formie zrobi─ç sprawdzian. Przewa┼╝nie nie zdarzaj─ů si─Ö odpowiedzi ustne. W szkole ┼Ťredniej pi─Ö─ç razy w roku przeprowadza si─Ö testy z pi─Öciu najwa┼╝niejszych przedmiot├│w. Uczniowie ze wszystkich szk├│┼é pisz─ů je jednocze┼Ťnie. Pytania s─ů ustalane przez w┼éadze okr─Ögu, a sprawdzaj─ů je nauczyciele ucz─ůcy w danej szkole. System tez obowi─ůzuje w szko┼éach ┼Ťrednich II stopnia.nOpr├│cz kontynuowania nauki przedmiot├│w og├│lnokszta┼éc─ůcych. rozpocz─Ötych w szkole podstawowej, uczniowie ucz─ů si─Ö ochrony zdrowia i przedmiot├│w przedzawodowych. Nauka j─Özyk├│w obcych nie jest obowi─ůzkowa, jednak prawie wszyscy uczniowie ucz─ů si─Ö j─Özyka angielskiego . Minimalna liczba godzin lekcyjnych w ci─ůgu roku wynosi 1050 (50-minutowe). R├│wnie┼╝ na tym szczeblu szko┼éy podr─Öczniki s─ů wolne od op┼éat.nW 1993 r. w ni┼╝szych klasach pa┼ästwowej szko┼éy ┼Ťredniej znalaz┼éo si─Ö prawie 55% grupy wieku, natomiast w ni┼╝szych klasach ┼Ťrednich szk├│┼é prywatnych by┼éo jedynie 5% grupy wieku. W szkole ┼Ťredniej ni┼╝szego stopnia obowi─ůzuje mundurek. W obr─Öbie jednej szko┼éy wszyscy nosz─ů takie same mundurki, ale ka┼╝da szko┼éa ma sw├│j okre┼Ťlony kr├│j mundurk├│w.nZar├│wno w szkole podstawowej jak i ┼Ťredniej dzieci ┼╝ywi─ů si─Ö w sto┼é├│wkach. Od poniedzia┼éku do pi─ůtku wszyscy gromadz─ů si─Ö w porze obiadowej i jedz─ů ten sam posi┼éek. Zazwyczaj jest to mleko, chleb, dodatki (na przyk┼éad sa┼éatka z wodorost├│w), ale zdarzaj─ů si─Ö szko┼éy, gdzie mo┼╝na zje┼Ť─ç ry┼╝ i spaghetti. Do przedmiot├│w nauki w szkole podstawowej nale┼╝─ů: j─Özyk japo┼äski, arytmetyka, przyroda, og├│lna wiedza o spo┼éecze┼ästwie, wychowanie fizyczne, muzyka, plastyka, zaj─Öcia praktyczno-techniczne. Angielski zaczyna si─Ö od pierwszej klasy szko┼éy ┼Ťredniej ni┼╝szego stopnia. Lekcje trwaj─ů 50 minut, a przerwy mi─Ödzy ka┼╝dymi zaj─Öciami 5 minut. Uczniowie przychodz─ů najcz─Ö┼Ťciej na 8:30, odbywa si─Ö apel poranny i przed 9:00 zaczynaj─ů si─Ö lekcje. Przed po┼éudniem s─ů 4 lekcje, oko┼éo godziny 12:30 jest lunch i od 13:00 zaczyna si─Ö pierwsza popo┼éudniowa lekcja. Ostatnia sz├│sta ko┼äczy si─Ö oko┼éo 15:00. Wraz z rozpocz─Öciem nauki w szkole ┼Ťredniej ni┼╝szego stopnia po zaj─Öciach, na boiskach, salach gimnastycznych i w salach lekcyjnych odbywaj─ů si─Ö zaj─Öcia k├│┼éek zainteresowa┼ä, kt├│re trwaj─ů mniej wi─Öcej do godziny sz├│stej. W szko┼éach zawsze jest boisko 200 metrowe, 25 metrowy basen p┼éywacki, a w salach gimnastycznych dwa boiska do koszyk├│wki. Do najwi─Ökszych wydarze┼ä szkolnych zaliczane s─ů: inauguracja uczni├│w pierwszych klas, rozgrywki sportowe, olimpiada plastyczna i zako┼äczenie roku szkolnego. Opr├│cz tego jako zaj─Öcia pozaszkolne organizowane s─ů praktyczne zaj─Öcia z wiedzy o spo┼éecze┼ästwie, kr├│tkie wycieczki oraz kilkudniowe wyjazdy turystyczne. W szkole podstawowej i ┼Ťredniej ni┼╝szego stopnia wprowadzono eksperymentalny tok nauczania i za zgod─ů dyrektora szko┼éy dziecko mo┼╝e wcze┼Ťniej zacz─ů─ç zapoznawa─ç si─Ö ze szko┼é─ů. nnSzko┼éy ┼Ťrednie wy┼╝sze ÔÇô uczniowie, kt├│rzy uko┼äcz─ů szko┼é─Ö ┼Ťredni─ů I stopnia, mog─ů kontynuowa─ç nauk─Ö w szkole ┼Ťredniej wy┼╝szej, okre┼Ťlanej jako szko┼éa ┼Ťrednia II stopnia.

Uczniowie przyj─Öci zostaj─ů do szko┼éy ┼Ťredniej wy┼╝szej po zdaniu egzaminu wst─Öpnego, sk┼éadaj─ůcego si─Ö z pi─Öciu najwa┼╝niejszych przedmiot├│w. Wyr├│┼╝ni─ç mo┼╝na 3 rodzaje szk├│┼é ┼Ťrednich II stopnia: stacjonarn─ů, okresow─ů, korespondencyjn─ů. Nauka w stacjonarnej szkole ┼Ťredniej II stopnia trwa 3 lata, w pozosta┼éych nauka jest wyd┼éu┼╝ona do czterech i wi─Öcej lat. Mimo i┼╝ nauka w wy┼╝szych klasach szko┼éy ┼Ťredniej nie jest obowi─ůzkowa, to jednak prawie 96% absolwent├│w ni┼╝szych klas szko┼éy ┼Ťredniej uczy si─Ö dalej. Na tym szczeblu szko┼éy obowi─ůzuje czesne. Za podr─Öczniki i inne pomoce naukowe trzeba r├│wnie┼╝ p┼éaci─ç. Okresowe szko┼éy ┼Ťrednie II stopnia podzielone s─ů na dzienne i wieczorowe. Przewa┼╝aj─ů jednak szko┼éy wieczorowe przeznaczone dla uczni├│w pracuj─ůcych. W szkolnictwie ┼Ťrednim mo┼╝na wyr├│┼╝ni─ç szko┼éy ┼Ťrednie wy┼╝sze II stopnia: n – tzw. Full-time ÔÇô pe┼ény program nauczania realizowany jest w ci─ůgu trzech lat, tzw. Part-time ÔÇö pe┼ény program nauczania realizowany w ci─ůgu czterech lat. Szko┼éy ┼Ťrednie pierwszego typu przeznaczone s─ů przede wszystkim dla uczni├│w, kt├│rzy zamierzaj─ů podj─ů─ç studia wy┼╝sze, a szko┼éy drugiego typu dla uczni├│w zamierzaj─ůcych po ich uko┼äczeniu podj─ů─ç prac─Ö zawodow─ů) w wybranym kierunku. Mo┼╝na wybiera─ç m.in. nast─Öpuj─ůce rodzaje szk├│┼é ┼Ťrednich zawodowych: techniczne, handlowe, rolnicze, rybo┼é├│wstwa, sztuki zdobniczej, sztuk pi─Öknych, matematyczno-przyrodnicze itp. W┼Ťr├│d japo┼äskich szk├│┼é ┼Ťrednich II stopnia istniej─ů r├│wnie┼╝ tak zwane miscellaneous Schools (czyli szko┼éy roczne), kt├│re daj─ů rozmaite wykszta┼écenie zawodowe, przygotowuj─ůc do wykonywania okre┼Ťlonego zawodu, np. kierowcy, bibliotekarza, krawca, kucharza itp. Stanowi─ů one system uzupe┼éniaj─ůcy kszta┼écenie ┼Ťrednie II stopnia i w zasadzie nie mieszcz─ů si─Ö w ramach oficjalnego systemu nauczania. Z regu┼éy rozpoczynaj─ů w nich nauk─Ö uczniowie, kt├│rzy nie zostali przyj─Öci do innych szk├│┼é ┼Ťrednich II stopnia. Oceny, podobnie jak w szkole ┼Ťredniej I stopnia, nie maj─ů wi─Ökszego znaczenia. Na tym poziomie mo┼╝na pozostawi─ç ucznia na drugi rok w tej samej klasie jednak zdarza si─Ö to bardzo rzadko. Po sko┼äczeniu szko┼éy ┼Ťredniej wy┼╝szego stopnia uczniowie nie zdaj─ů matury. Role matury pe┼énia egzaminy wst─Öpne na studia. Szkolnictwo specjalne – celem szk├│┼é specjalnych jest pomoc dzieciom fizycznie lub umys┼éowo upo┼Ťledzonym w zdobyciu wykszta┼écenia odpowiadaj─ůcego ich poziomowi. W Japonii wyr├│┼╝nia si─Ö trzy typy szk├│┼é specjalnych: szko┼éy dla ociemnia┼éych, szko┼éy dla g┼éuchych, szko┼éy dla dzieci z innymi rodzajami upo┼Ťledze┼ä ( szczeg├│lnie dla dzieci kalekich nic mog─ůcych si─Ö samodzielnie porusza─ç). Ka┼╝dy rodzaj szko┼éy specjalnej kszta┼éci na poziomie podstawowym i ┼Ťrednim I stopnia. Tylko niekt├│re z nich prowadz─ů klasy szko┼éy ┼Ťredniej II stopnia. Przekazywana w tych szko┼éach wiedza ma charakter praktycznych umiej─Ötno┼Ťci. Pozwala pokona─ç umys┼éow─ů lub fizyczna u┼éomno┼Ť─ç i u┼éatwia ┼╝ycie oraz prac─Ö.

Szkolnictwo wy┼╝sze. W Japonii istniej─ů trzy rodzaje szk├│┼é wy┼╝szych: skr├│cone 2- i 3-letnie szko┼éy wy┼╝sze wy┼╝sze szko┼éy techniczne uniwersytety nnSkr├│cone szko┼éy wy┼╝sze – absolwenci szko┼éy ┼Ťredniej II stopnia mog─ů ucz─Öszczaj─ůc do ro┼╝nego rodzaju szk├│┼é wy┼╝szych o 2- i 3-letnim cyklu nauczania, Szko┼éy te oferuj─ů r├│┼╝ne kierunki studi├│w np. humanistyk─Ö, socjologi─Ö, ekonomi─Ö i inne. Kszta┼éc─ů si─Ö w nich przewa┼╝nie kobiety. Po uko┼äczeniu skr├│conej szko┼éy wy┼╝szej absolwenci podejmuj─ů prac─Ö. Uko┼äczenie tego typu szko┼éy nie zamyka mo┼╝liwo┼Ťci dalszego kszta┼écenia. W ca┼éym kraju istnieje 595 kolegi├│w, w kt├│rych studiuje 530 tys. student├│w (1993). Wi─Ökszo┼Ť─ç z tych plac├│wek to szko┼éy prywatne.nnWy┼╝sze szko┼éy techniczne ÔÇô do szk├│┼é tych mog─ů wst─Öpowa─ç uczniowie z uko┼äczon─ů szko┼é─ů ┼Ťredni─ů I stopnia. Nauka trwa 5 lat. Program studi├│w podzielony jest na dwa cykle: 3 lata, 2 lata zaawansowanych studi├│w technologicznych. Wy┼╝sze szko┼éy techniczne oferuj─ů nauk─Ö na r├│┼╝norodnych kierunkach, np. mechanicznym, elektrycznym, chemicznym. Absolwenci otrzymuj─ů stopie┼ä in┼╝yniera i przewa┼╝nie podejmuj─ů prace w przemy┼Ťle. Mog─ů jednak ubiega─ç si─Ö o mo┼╝liwo┼Ť─ç dalszego studiowania na kierunkach technicznych w uniwersytetach. . Istniej─ů tylko 62 takie szko┼éy w Japonii, w kt├│rych uczy si─Ö 55 tys. student├│w (1993).nnUniwersytety ÔÇö prawo ubiegania si─Ö o przyj─Öcie na studia uniwersyteckie ma ka┼╝dy absolwent drugiego (wy┼╝szego) cyklu szko┼éy ┼Ťredniej. O przyj─Öciu na studia decyduje egzamin (oceny na ┼Ťwiadectwie szko┼éy ┼Ťredniej nie maj─ů znaczenia), kt├│ry obejmuje przedmioty: j─Özyki obce (angielski, niemiecki, francuski) – jeden do wyboru i, japo┼äski + matematyka,ndwa przedmioty przyrodnicze do wyboru spo┼Ťr├│d: fizyka, chemia, biologia, geografia,ndwa przedmioty spo┼éeczne i historia Japonii, historia ┼Ťwiata, geografia, polityka, ekonomia, etyka lub wychowanie moralne. W sumie ka┼╝dy ucze┼ä zdaje 7 przedmiot├│w. Studia uniwersyteckie trwaj─ů 4 lata, wyj─ůtkiem s─ů studia medyczne, kt├│re trwaj─ů 6 lat. Uniwersytety prowadz─ů r├│wnie┼╝ dodatkowe studia, tzw. Magisterskie oraz doktoranckie. Studia magisterskie trwaj─ů 2 lata, natomiast doktoranckie 5 lat (na medycynie 4 lata). Rok akademicki obejmuje 210 dni, czyli 35 tygodni nauki. ┼é─ůcznie z czasem przeznaczonym na ko┼äcowe sesje egzaminacyjne. Materia┼é zawarty w programie studi├│w, niezale┼╝nie od studiowanego kierunku, mo┼╝na podzieli─ç na nast─Öpuj─ůce grupy: npierwsza – przedmioty o charakterze og├│lnokszta┼éc─ůcym; ndruga – j─Özyki obce; trzecia – program wychowania fizycznego; czwarta ÔÇô przedmioty zawodowe i kierunkowe; Przedmioty z grup pierwszej, drugiej i czwartej s─ů w og├│lnych wytycznych studi├│w uniwersyteckich podzielone na obowi─ůzkowe i fakultatywne. Uznanie przedmiotu za obowi─ůzkowy lub fakultatywny zale┼╝y od programu studi├│w realizowanego na okre┼Ťlonym wydziale. W szkolnictwie wy┼╝szym w Japonii za wydaje uznano takie formy kszta┼écenia, jak: wyk┼éad, seminaria, ─çwiczenia, konwersatoria, praktyki zawodowe. System egzekwowania nabytej wiedzy w czasie roku akademickiego, sprawdzanie stopnia opanowania wiedzy zawartej w programie studi├│w oparty jest na ameryka┼äskim systemie tzw. Credit hours. Termin ten nie ma odpowiednika w j─Özyku polskim. Pewnych analogii mo┼╝na doszuka─ç si─Ö mi─Ödzy polskim ,,zaliczeniem” a ameryka┼äskim credit. Credit przyznawany jest na podstawie zadowalaj─ůcego udzia┼éu studenta w zaj─Öciach oraz na podstawie pozytywnych ocen z test├│w, kolokwi├│w i egzamin├│w. Uko┼äczenie studi├│w wymaga zdobycia 124 credits. W praktyce jednak wi─Ökszo┼Ť─ç student├│w ko┼äczy studia maj─ůc 140 credits. Wymagana liczba credit r├│┼╝ni si─Ö w zale┼╝no┼Ťci od tego, do jakiej grupy przedmiot├│w si─Ö zalicza. przedmioty og├│lnokszta┼éc─ůce – 36 credits, j─Özyki obce – 8 credits, wychowanie fizyczne – 4 credits, przedmioty zawodowe i kierunkowe – ”76 credits. Uzyskaniu 1 credit jest jednoznaczne z zaliczeniem 45 godzin oraz pozytywnym zdaniem testu ÔÇô kolokwium. Studia trwaj─ů 4 lata i dostaje si─Ö tytu┼é gakushi (odpowiednik naszego magistra)nIstnieje 25 stopni, np.:ngakushi literaturyngakushi nauk ┼Ťcis┼éychngakushi nauk rolniczych itp.nnW Japonii istniej─ů 534 uniwersytety przyjmuj─ůce na studia prawie 2,5 min os├│b (1993). Wi─Ökszo┼Ť─ç (75%) to plac├│wki prywatne. Du┼╝e wzi─Öcie w┼Ťr├│d student├│w maj─ů nauki spo┼éeczne (40%), in┼╝ynieria (20%), nauki humanistyczne(16%), pedagogika 7%), a kilka innych dyscyplin (nauki przyrodnicze, rolnictwo, medycyna) – po 3%. W tej kategorii dzia┼éaj─ů r├│wnie┼╝ uniwersytety otwarte.nnKszta┼écenie kadr naukowo-badawczych. Droga Japo┼äczyka do kariery naukowej prowadzi przez studia podyplomowe, prac─Ö badawcz─ů podejmowan─ů w ramach studi├│w oraz do┼Ťwiadczenia praktycznego zdobywane w tym czasie. Studia podyplomowe przewa┼╝nie podejmowane s─ů w zakresie dyscypliny naukowej studiowanej w czasie czteroletniego kursu. Po uko┼äczeniu studi├│w podyplomowych wi─Ökszo┼Ť─ç os├│b zasila kadry uniwersyteckie i naukowo-badawcze w plac├│wkach naukowych szkolnictwa i przemys┼éu. Studia podyplomowe mo┼╝e podj─ů─ç ka┼╝dy Japo┼äczyk, kt├│ry jest absolwentem uniwersytetu i posiada tytu┼é gakushi.

Mo┼╝na jednak przej┼Ť─ç przez dwa etapy: ndwuletni kurs prowadz─ůcy do uzyskania stopnia shushi (brytyjski odpowiednik master) trzyletni kurs przynosz─ůcy stopie┼ä hakushi (brytyjski odpowiednik doctor). Stopnie shushi i hakushi przyznawane s─ů we wszystkich dyscyplinach naukowych z wyj─ůtkiem medycyny i stomatologii, w kt├│rych po czterech latach studi├│w podyplomowych nadaje si─Ö stopie┼ä doktora. Podobnie Jak na studiach dyplomowych, na studiach podyplomowych obowi─ůzuje system kredytowy, a credits uzyskuje si─Ö w ten sam spos├│b. ┼╗eby dosta─ç stopie┼ä: shushi – trzeba zdoby─ç 30 credit (egzamin z bada┼ä i eksperyment├│w, pisemna praca z tych bada┼ä, ko┼äcowe egzaminy), hakushi ÔÇô trzeba mie─ç najpierw shushi, poza tym 50 credits, (egzamin z przedstawionej pracy, egzaminy ko┼äcowe),nTrzeba zaznaczy─ç, ┼╝e studia podyplomowe zwykle trwaj─ů d┼éu┼╝ej od przewidzianych dw├│ch lub trzech lat. W praktyce minimum czasu, kt├│ry potrzebny jest do uzyskania stopnia naukowego shushi, wynosi 3-4 lata, a do stopnia hakushi 4-6 lat. Rozw├│j szkolnictwa japo┼äskiego osi─ůgn─ů┼é ju┼╝ ten poziom, na kt├│rym problemem nie jest kogo uczy─ç, lecz czego i jak uczy─ç. Liczba kandydat├│w zg┼éaszaj─ůca ch─Ö─ç nauki w pe┼énym cyklu szko┼éy ┼Ťredniej ro┼Ťnie z roku na rok. Sprawia to, i┼╝ grupa nie ucz─ůcej si─Ö m┼éodzie┼╝y mi─Ödzy 15 a 17 rokiem ┼╝ycia staje si─Ö coraz mniejsza. Stawia to przed w┼éadzami japo┼äskimi problem reorganizacji struktury kszta┼écenia na poziomie pozaobowi─ůzkowym. Japo┼äski system edukacyjny jest uznawany za jeden z najlepszych system├│w ┼Ťwiatowych. W mi─Ödzynarodowych testach uczniowie japo┼äscy uzyskuj─ů najlepsze na ┼Ťwiecie wyniki z przedmiot├│w ┼Ťcis┼éych. Mimo to, w 1988 roku w┼Ťr├│d priorytet├│w rz─ůdowych znalaz┼é si─Ö projekt reformy o┼Ťwiaty. Dotychczasowy system oskar┼╝ano o to, ┼╝e zbyt du┼╝─ů wag─Ö przywi─ůzuje si─Ö do wsp├│┼é zawodnictwa w pami─Öciowym opanowywaniu materia┼éu. Nawyk uczenia si─Ö bowiem na pami─Ö─ç hamuje rozw├│j tw├│rczy, za┼Ť ostre wsp├│┼ézawodnictwo jest przyczyn─ů silnych stres├│w, co u jednych dzieci powoduje silny wzrost agresji, a u innych prowadzi do depresji nierzadko ko┼äcz─ůcych si─Ö samob├│jstwem. Japonia ma najwi─Ökszy na ┼Ťwiecie procent samob├│jstw w┼Ťr├│d dzieci. W kwietniu 1992 roku wszed┼é w ┼╝ycie nowy konkurencyjny program, kt├│ry funkcjonuje w tej chwili r├│wnolegle ze starym, powoli go wypieraj─ůc. . Ponadto poszczeg├│lne szko┼éy mog─ů wprowadza─ç w┼éasne programy autorskie, pod warunkiem zatwierdzenia ich przez ministerstwo. Nowy program szczeg├│lny nacisk k┼éadzie na u┼╝ycie komputer├│w do nauki. Ka┼╝dy z osobna powinien mie─ç komputer po┼é─ůczony ko┼äc├│wk─ů z komputerem nauczyciela. Na monitorach uczni├│w wy┼Ťwietla┼éyby si─Ö materia┼éy dotycz─ůce lekcji (np. mapy, na kt├│rych mo┼╝na powi─Öksza─ç dowolnie wybrany odcinek, wykresy itp.), W szkole podstawowej w Mabashi posuni─Öto si─Ö jeszcze dalej. Tu j─Özyka ojczystego i matematyki uczniowie ucz─ů si─Ö wy┼é─ůcznie przy u┼╝yciu komputera, Rola nauczycieli sprowadza si─Ö jedynie do pisania i podsuwania uczniom odpowiednich program├│w. Jako wa┼╝ny element edukacyjny wprowadzono tam tak┼╝e opiek─Ö nad zwierz─Ötami.nnKszta┼écenie nauczycieli – nauczyciele s─ů kszta┼éceni w r├│┼╝nych szko┼éach wy┼╝szych. Ci, kt├│rzy zamierzaj─ů pracowa─ç w przedszkolach, szko┼éach podstawowych i ni┼╝szych klasach szko┼éy ┼Ťredniej, studiuj─ů w wy┼╝szych szko┼éach pedagogicznych, uniwersytetach i kolegiach. Nauczyciele wy┼╝szych klas szko┼éy ┼Ťredniej kszta┼éc─ů si─Ö tylko na uniwersytetach. Nauczyciele maj─ůcy magisterium lub stopie┼ä doktora ciesz─ů si─Ö specjalnymi przywilejami. Nauczyciel szko┼éy podstawowej mo┼╝e uczy─ç wszystkich przedmiot├│w nauczanych w szkole. Inaczej jest w przypadku szko┼éy ┼Ťredniej. Nauczyciele tego typu szk├│┼é ucz─ů tylko wybranych przedmiot├│w.nNauczyciele szk├│┼é publicznych maj─ů status urz─Ödnik├│w pa┼ästwowych. By dosta─ç prace w szkole, kandydaci musz─ů przej┼Ť─ç do┼Ť─ç skomplikowan─ů procedur─Ö rekrutacji. Dotyczy to r├│wnie┼╝ starania si─Ö o wy┼╝sze stanowisko (kierownika lub zast─Öpcy kierownika szko┼éy). Nauczyciele maja prawo dokszta┼écania si─Ö i doskonalenia na kursach w szkole i poza ni─ů. Uczestnictwo w doskonaleniu nie jest jednak obowi─ůzkowe. O┼Ťwiata doros┼éych – zwi─Ökszenie si─Ö wolnego czasu, wy┼╝sze zarobki, post─Öpuj─ůcy proces starzenia si─Ö spo┼éecze┼ästwa, post─Öp nauki i techniki – wszystko to przyczyni┼éo si─Ö do wzrostu zapotrzebowania na o┼Ťwiat─Ö ci─ůg┼é─ů. W inicjatywy o┼Ťwiatowe zaczynaj─ů si─Ö w┼é─ůcza─ç: opieka spo┼éeczna, agendy Ministerstwa Pracy, a przede wszystkim zak┼éady pracy. Inicjatywy te nie zmierzaj─ů do tworzenia mo┼╝liwo┼Ťci zdobywania ┼Ťwiadectw i dyplom├│w, ale do u┼Ťwiadomienia spo┼éecze┼ästwu konieczno┼Ťci uczenia si─Ö, aby u┼éatwi─ç ka┼╝dej Jednostce ┼╝ycie w szybko zmieniaj─ůcym si─Ö spo┼éecze┼ästwie. O┼Ťwiata ta ma wiec przede wszystkim wymiar spo┼éeczny. Odbywa si─Ö w bibliotekach, muzeach, klubach, o┼Ťrodkach dokszta┼écania i doskonalenia, poprzez uczestnictwo w ro┼╝nych seminariach, warsztatach, a nawet wyk┼éadach publicznych, kursach korespondencyjnych lub grupach dyskusyjnych w Internecie. Problemy do rozwi─ůzania w XXI wiekunnMo┼╝na oczekiwa─ç, ze Japonia w XXI wieku odejdzie od idea┼é├│w r├│wno┼Ťci o┼Ťwiatowej na rzecz kszta┼écenia zdywersyfikowanego, uzale┼╝nionego od zdolno┼Ťci i zainteresowa┼ä jednostki. Zmiana orientacji mo┼╝e okaza─ç si─Ö tym bardziej racjonalna, ┼╝e w Japonii nadchodzi ni┼╝ demograficzny.nJednym z najwi─Ökszych wyzwa┼ä, z jakim b─Ödzie musia┼éa si─Ö zmierzy─ç szko┼éa japo┼äska, pozostaje odpowied┼║ na pytanie, na ile szko┼éa b─Ödzie mog┼éa przekazywa─ç now─ů wiedze, kt├│ra gwa┼étownie si─Ö zwi─Öksza. Stworzenie skutecznie dzia┼éaj─ůcej infrastruktury o┼Ťwiatowej, by umo┼╝liwi─ç realizacje idea┼éu o┼Ťwiaty permanentnej, mo┼╝e okaza─ç si─Ö nie┼éatwym zadaniem. Nie mo┼╝na tez zapomina─ç o tym, ze Japonia powinna jeszcze w wi─Ökszym stopniu otworzy─ç si─Ö na ┼Ťwiat zewn─Ötrzny i pr├│bowa─ç w┼é─ůczy─ç si─Ö do rozwi─ůzywania problem├│w globalnych, jak zanieczyszczone ┼Ťrodowisko, konfrontacja mi─Ödzy P├│┼énoc─ů a Po┼éudniem, demograficzna eksplozja kraj├│w najbiedniejszych itp. By osi─ůgn─ů─ç te cele, trzeba zacz─ů─ç od szko┼éy.

Czego mo┼╝na nauczy─ç si─Ö od Japo┼äczyk├│w? ( R├│┼╝nice pomi─Ödzy ameryka┼äskim a japo┼äskim systemem nauczania)nnCzytelnicy ÔÇ×American EducatorÔÇŁ znaj─ů ju┼╝ chyba dokonania Harolda Stevensona i Jamesa Stiglera naukowc├│w pionierskie studia przekrojowe system├│w edukacyjnych Japonii, Chin, Tajwanu wyja┼Ťni┼éy cz─Ö┼Ťciowo przynajmniej problem znacz─ůcych r├│┼╝nic w osi─ůgni─Öciach na korzy┼Ť─ç uczni├│w z tych pa┼ästw w por├│wnaniu z m┼éodymi Amerykanami. I dysproporcja ta ci─ůgle wzrasta. NP. studium por├│wnawcze wynik├│w pierwszo ÔÇô oraz pi─Öcio-klasist├│w z USA, Tajwanu i Japonii wykaza┼éo ze najlepsza klasa ameryka┼äska okaza┼éa si─Ö najgorsza ni┼╝ najs┼éabsza japo┼äska i 19 na 20 badanych klas z Tajwanu; inne badania potwierdzi┼éy te – niezbyt optymistyczne – rezultaty. Szukaj─ůc wyja┼Ťnienia problemu Stevenson i Stigler oraz ich mi─Ödzynarodowy zesp├│┼é wsp├│┼épracownik├│w nie skoncentrowali si─Ö jednak na dowiedzeniu popularnej hipotezy , istniej─ů znacz─ůce r├│┼╝nice intelektualne pomi─Ödzy ameryka┼äsk─ů a azjatyck─ů populacja dzieci─Öc─ů. Sp─Ödzili setki godzin na obserwacji por├│wnawczej lekcji prowadzonych w szko┼éach podstawowych, przeprowadzili setki dyskusji z nauczycielami i dyrektorami , przeanalizowali takie czynniki jak tre┼Ť─ç nauczania i jego uk┼éad, liczb─Ö godzin na┼ä przeznaczon─ů, przygotowanie nauczycieli, wp┼éyw odg├│rnych wytycznych dotycz─ůcych program├│w, stosunek do edukacji r├│┼╝nych kr─Ög├│w spo┼éecznych, rol─Ö rodzin, wiar─Ö w sukces oraz zdolno┼Ťci, a tak┼╝e oczekiwania wobec uczni├│w.nNie sugeruj─ůc bynajmniej , i┼╝ powinni┼Ťmy czy tez mo┼╝emy zaimportowa─ç konkretne elementy z chi┼äskiego lub japo┼äskiego kr─Ögu kulturowego Stevenson i Stigler pokazali jednak┼╝e ┼╝e warto uczy─ç si─Ö , studiuj─ůc tamtejsze systemy o┼Ťwiatowe .ÔÇŁZnaczenie danego zagadnienia wy┼éania si─Ö niejednokrotnie dopiero w drodze kontrastuÔÇŁ ÔÇô napisali . ÔÇ×Zwykle nie rozumiemy co znaczy popracowa─ç ci─Ö┼╝ko , p├│ki nie dostrze┼╝emy takiej pracy u innych . Nie pojmiemy, jakie zadania potrafi wype┼éni─ç nasza m┼éodzie┼╝, p├│ki nie zobaczymy ich wykonywanych przez inne dzieci … Przekrojowe studia por├│wnawcze pomog─ů nam rozpozna─ç cechy charakterystyczne naszej kultury, kt├│rych dotychczas nie dostrzegali┼Ťmy, b─Öd─ůc zbyt blisko niejÔÇŁ Aby da─ç ameryka┼äskim nauczycielom bli┼╝sze pojecie co do tego , jak wygl─ůda praca pedagogiczna w krajach azjatyckich Stevenson i Stigler kilkakrotnie ju┼╝ opublikowali rezultaty swych docieka┼ä. Jednym z ciekawszych projekt├│w sta┼éo si─Ö przet┼éumaczenie typowego tekstu (kl.1 ÔÇô 6 )japo┼äskich podr─Öcznik├│w do nauki matematyki oraz – co jeszcze istotniejsze, bo uwypuklaj─ůce odmienne od ameryka┼äskiego podej┼Ťcia do nauczania – towarzysz─ůcych im podr─Öcznik├│w pomocniczych dla nauczyciela. Analiza jednego z nich dotycz─ůca zagadnienia wprowadzenia poj─Öcia ci─Ö┼╝aru dla trzech klas dostarczy─ç mo┼╝e ciekawych spostrze┼╝e┼ä ,nie tylko nauczycielom matematyki.nKsi─ů┼╝ka sk┼éada si─Ö z trzech cz─Ö┼Ťci . Pierwsza podobnie jak jej ameryka┼äskie odpowiedniki, bazuj─ůc na rozk┼éadzie materia┼éu relewantnym do podr─Öcznika uczniowskiego , dostarcza wskaz├│wek metodycznych dla nauczycieli oraz ÔÇ×klucza do ─çwicze┼ä, a tak┼╝e okre┼Ťla cel poszczeg├│lnych lekcji z wyszczeg├│lnieniem niezb─Ödnych pomocy. Odpowiednika drugiej cz─Ö┼Ťci nauczycielskiego podr─Öcznika daremnie by szuka─ç nie tylko chyba w ameryka┼äskich pomocach : zawiera on niebanalnie pog┼é─Öbiona refleksje dotycz─ůc─ů omawianego zagadnienia, w tym przypadku poj─Öcia ci─Ö┼╝aru . Od tej w┼éa┼Ťnie sekcji ka┼╝dy pedagog powinien rozpoczyna─ç lektur─Ö, ma ona pom├│c ona bowiem we wprowadzeniu tego poj─Öcia w klasie – wyszczeg├│lnia ona cele kursu jako ca┼éo┼Ťci, ukazuje potencjalne momenty trudno┼Ťci, prezentuje inne poj─Öcia , zwi─ůzane z innym zagadnieniem.nOstatni fragment ksi─ů┼╝ki ukazuje , jak poszczeg├│lne tematy przerabiane w danym semestrze maja si─Ö do ca┼éo┼Ťci programu nauczania matematyki w klasach od 1 ÔÇô 6, a tym samym przypomina co zosta┼éo om├│wione wcze┼Ťniej , a czego jeszcze naucza─ç si─Ö b─Ödzie w przysz┼éo┼Ťci.nNajbardziej chyba jaskrawa r├│┼╝nica w organizacji programu nauczania to fakt, ze zgodnie z modelem ameryka┼äskim wraca si─Ö do omawianego zagadnienia ÔÇô cz─Östo pobie┼╝nie – wielokrotnie , podczas gdy w Japonii z ka┼╝dym tematem czeka si─Ö na w┼éa┼Ťciw─ů chwil─Ö i realizuje go starannie , przeznaczaj─ůc na┼ä sporo czasu. W USA pojecie ci─Ö┼╝aru pojawia si─Ö kilkakrotnie ÔÇô przy okazji omawianie zagadnienia innych typ├│w pomiar├│w (w tym tak┼╝e temperatury i czasu) ÔÇô odzwierciedla to tamtejsze , znane dobrze ÔÇ×spiralneÔÇŁ podej┼Ťcia do nauczania : tematy prezentowane s─ů wielokrotnie na przestrzeni wielu lat.nNiebezpiecze┼ästwo stosowania podej┼Ťcia spiralnego polega jednak nie tylko na nie wielkiej ilo┼Ťci czasu , przeznaczonej jednorazowo na realizacje tematu : Stevenson i Stigler zauwa┼╝aj─ů : ÔÇ×ameryka┼äscy nauczyciele zniech─Öceni ogromem materia┼éu, cz─Östo pomijaj─ů pewne jego partie, gdy┼╝ wiedz─ů, ze najpewniej w przysz┼éo┼Ťci powr├│ci do nich inny nauczyciel – r├│┼╝ne fragmenty pomijane s─ů przez r├│┼╝nych nauczycieli, stad niemo┼╝liwe dociec p├│┼║niej, z czym w┼éa┼Ťciwie uczniowie ju┼╝ si─Ö zapoznali… Podr─Öczniki azjatyckie natomiast bazuj─ů na za┼éo┼╝eniu ze je┼Ťli dane poj─Öcie lub umiej─Ötno┼Ť─ç wpojone zostanie w uczni├│w odpowiednio dobrze za pierwszym razem nie ma potrzeby do┼ä wraca─ç na dalszych etapach nauki.

Bibliografia: Fr─ůtczak Jan ÔÇ× Pedagogika por├│wnawcza. Teksty, opracowania, zadaniaÔÇŁ, Wydawnictwo Uczelniane WSP w Bydgoszczy, Bydgoszcz 1992nnnn Gill A., McPice L.: Czego mo┼╝emy nauczy─ç si─Ö od Japo┼äczyk├│w? ÔÇ×Nowa Szko┼éaÔÇŁ 1996, nr1nnKupisiewicz Czes┼éaw: Koncepcje reform szkolnych w wybranych krajach ┼Ťwiata na prze┼éomie lat osiemdziesi─ůtych i dziewi─Ö─çdziesi─ůtych. Warszawa 1995. ÔÇ×┼╗akÔÇŁ (red.) Leppert Roman: Edukacja w ┼Ťwiecie wsp├│┼éczesnym, Oficyna Wydawnicza ÔÇ×ImpulsÔÇŁ, Krak├│w 2000nnnnPachoci┼äski Ryszard: Wsp├│┼éczesne systemy edukacyjne. Warszawa 2000, IBE, nnn Sawicka ÔÇô Wilgusiak Sabina: Szkolnictwo w Japonii. ÔÇ×EdukacjaÔÇŁ1998, nr 1, s. 98-99nnnW┼éoch Stanis┼éawa: Wychowanie przedszkolne w Japonii. ÔÇ×Wychowanie w PrzedszkoluÔÇŁ 1992, nr 10nnnStrona internetowa: www.japolandia.pl

Autor: Magdalena Zasadzinsk ­čÖé


» » Info « «

­čç»­čçÁ Oficjalny J─Özyk(s) : 言 葉 Japo┼äski

­čç»­čçÁ Stolica : 東 京 都 Tokio (Tōkyō-to)

­čç»­čçÁ Ustr├│j : 立憲君主制 Monarchia

­čç»­čçÁ Obszar 面 積 : 377,873 km² (62nd)

­čç»­čçÁ Populacja 英 : 126,500,000 (11th)

­čç»­čçÁ Zageszczenie 密 度 : 337/km2 (30th)

­čç»­čçÁ Waluta 通 貨 : Yen (¥) (JPY)

­čç»­čçÁ Internet 英 : TopLevelDomain .jp

» » Przewodnik « «

» » Ciekawostki « «

Ciekawostki Japonia XMC

» » Etykiety « «